Bard Award in New York uitgereikt aan Ann Goldstein

Het was al aangekondigd, en op woensdag 4 april ging zij hem echt in ontvangst nemen: de Bard Award voor Curatorial Excellence. Deze prijs is afkomstig van het Center for Curatorial Studies aan het Bard College, in 1990 opgericht in upstate New York. Daar worden, in een internationaal programma, curatoren in moderne en hedendaagse kunst opgeleid.

CCS Bard kent sinds vijftien jaar een prijs toe aan ‘toonaangevende curatoren die zich onderscheiden in nieuwe ideeën, visie en toewijding’. Eerder ging die naar onder meer Harald Szeemann, Kasper König, Cathérine David, Okwui Enwezor en Hans Ulrich Obrist.

Tijdens een groots opgezet galadiner in Capitale, een indrukwekkende oude bank hartje New York, werd Ann Goldstein gelauwerd. Onder de genodigden vooraanstaande galeriehouders als David Zwirner, kunstenaars (Lawrence Weiner, Roni Horn, Christopher Wool, onder anderen), verzamelaars en museumcollega’s, zoals de directeuren van Guggenheim en MOCA. Velen waren overgekomen, uit LA en Chicago. En allemaal verzekerden ze me een ding: “she is the best, the very best” – en dat was geen Amerikaanse beleefdheid; ze wordt duidelijk op handen gedragen.

De jonge curator Johanna Burton, director of the graduate program of CCS Bard, hield een speech recht uit het hart, en benadrukte hoezeer Ann een voorbeeld is voor jonge mensen uit het vak en hoezeer haar projecten een toetssteen zijn voor wie dit pad ambieert. De prijs zelf, een prachtig object ontworpen door Lawrence Weiner, met de voor hem zo kenmerkende intrigerende en ironische teksten, werd uitgereikt door verzamelaar en filantroop Audrey Irmas, sinds dit jaar de naamgeefster en sponsor van de prijs. Vers toegetreden tot de board van CCS Bard, was zij dolgelukkig en trots dat men juist Ann had gekozen voor de prijs van 2012 – een keuze die zij met haar jarenlange ervaring in de board van MOCA geheel kon onderschrijven.

In de speeches passeerden vele tentoonstellingen van Ann Goldstein de revue, tentoonstellingen waar anderen steeds weer op terug blijken te grijpen, zoals A Forest of Signs: Art in the Crisis of Representation uit 1989, 1965-1975: Reconsidering the Object of Art uit 1995 en A Minimal Future? Art as Object 1958-1968 uit 2004. Maar ook de solo’s die ze maakte van onder meer Lawrence Weiner, Martin Kippenberger, Barbara Kruger en William Leavitt werden geroemd.

En Ann zelf? Die slaagde er in in haar dankwoord op elegante wijze werkelijk iedereen die ooit haar pad kruiste te bedanken, strijdbaar te verklaren hoe belangrijk kunst is voor mensen, een stad, een samenleving en vertelde gepassioneerd wat een voorrecht het voor haar is om het Stedelijk Museum te leiden, het museum dat voor haar het lichtend voorbeeld was in haar carrière.

Een staande ovatie van 400 man, een applaus dat niet op leek te houden, was haar deel.

Tekst: Marie-José Raven, persvoorlichter Stedelijk Museum
Foto’s: Karl Rabe, Courtesy CCS Bard