Journal

Categorie: achter de schermen

gastblog 23 februari, 2016

Rust, een ontwerpfilosofie voor de digitale tijd

Van 6 t/m 19 februari was het de beurt aan ontwerper Harald Dunnink, oprichter van Momkai en mede-oprichter van De Correspondent een Stedelijk X tour uit te zetten. Hij koos 10 werken die hem persoonlijk raken.

De ervaring Stedelijk X inspireerde hem zijn eigen ontwerpfilosofie uiteen te zetten. Een blog over rust. Deze post verscheen eerder op De Correspondent.

2_StedelijkX_site_Harald
Read More »

Tags

buiten de deur 9 juli, 2014

MuseumNext 2014: New kings in town!

De webredactie van het Stedelijk dook samen met 300 andere ‘museumprofessionals’ twee dagen lang in het MuseumNext congres, de bijeenkomst voor digitale marketing voor musea die dit jaar plaatsvond in Newcastle. Twee dagen vol presentaties, masterclasses, ontmoetingen en inspiratie geven een goede indruk van de digitale stand in museumland. In dit blog een verslag.

museumnext-3Het MuseumNext congres betekent twee dagen onderdompeling in de wereld van de museum marketing. De focus ligt op digitaal en online. Want net als in Newcastle, waar de laatste jaren de ‘coal’ heeft plaatsgemaakt voor ‘code’, – de regio, van oudsher bekend om haar kolenmijnen, telt het een na hoogste aantal start ups in het Verenigd Koninkrijk -, behoren digitalisering, online marketing en social media ook voor musea nu tot de dagelijkse praktijk.tumblr_n7o4pcFbnu1qjyc07o7_1280

Maar de museumwereld heeft de digitale boot misschien niet gemist, de gretigheid waarmee de gemiddelde MuseumNext-ganger zich laat voeden door vakgenoten, goeroes en experts, komt wel vanuit een gedeeld gevoel dat er veel meer kan. Het blijft af en toe nog lastig navigeren door alle mogelijkheden die digitaal ons biedt. Welke kant moeten we op? Hoe innovatief willen we zijn? Waar zitten bezoekers eigenlijk op te wachten?

Read More »

Tags

Geen categorie 7 juli, 2014

Bad Thoughts: the making of

Jeannette en Martijn Sanders in het Stedelijk Museum bij de eerste maquette van de tentoonstelling, voorjaar 2014. Foto: Martijn van Nieuwenhuyzen

Jeannette en Martijn Sanders in het Stedelijk Museum bij de eerste maquette van de tentoonstelling, voorjaar 2014. Foto: Martijn van Nieuwenhuyzen

Een klein jaar geleden zijn we gestart met de voorbereidingen van de zomerpresentatie van 2014: BAD THOUGHTS – Collectie Martijn en Jeannette Sanders, een ruime keuze uit de collectie van het bekende Amsterdamse verzamelaarspaar. Het gebeurt niet vaak dat het Stedelijk Museum een tentoonstelling van een privéverzameling maakt, hoewel het museum op de keper beschouwd juist een initiatief van particulieren is. Het Stedelijk werd eind 19de eeuw mede door Amsterdamse verzamelaars opgericht in een cultuuroffensief dat ook leidde tot de oprichting van de Stadsschouwburg en het Concertgebouw. De relatie tussen particuliere verzamelaars en de musea is complex en kent vele momenten van toenadering en verwijdering, maar particulieren zijn altijd van grote betekenis voor de collectievorming van musea geweest. Privéverzamelaars zijn schenkers aan museumcollecties en tentoonstellingen zouden zonder hun bruiklenen niet te realiseren zijn.

 

Read More »

Tags

Geen categorie 8 oktober, 2013

Lieve blog

Vanaf deze maand zullen verschillende Blikopeners iedere maand iets posten, in de vorm van tekst, geluid of beeld. Hierdoor kan iedereen een kijkje nemen door de bril van een Blikopener.  De allereerste is Gaby Reiman (18 jaar), zij schreef een gedicht!

Lieve Blog,

Blikopeners

Of tewel entertainers.

2014 het jaar van het 5 jarige bestaan,

het jaar dat mensen gaan voldaan zonder traan.

En dan ik mij lieve mensen,

Zou ik mijn uiterste best doen voor jullie wensen.

Met deze multiculturele groep vormen wij 1 team,

Zo veel verschillen met tot stand komen van 1 idee unaniem.

Zullen wij met het Stedelijk museum,

een geweldige dag hebben het Jubileum.

– Blikopener 392-

Ps. Everyone wants to be right , but no one stops to consider if their idea of right is right.

Tags

verslag 4 oktober, 2013

Blikopener: het ideale bijbaantje

Wanneer ik terugkijk naar mijn bijbaantjes vallen die niet in de categorie ‘geweldig’. Ik had hele leuke collega’s en verdiende prima maar ik deed niet iets waar ik later ook full time mee bezig wilde zijn. Oké, op 15-jarige leeftijd had ik ook nog geen concreet idee van mijn ultieme droombaan. Daarvoor vond ik ook  te veel dingen tegelijk leuk en was ik te jong. Sommige leeftijdsgenoten hadden hun carrière al uitgestippeld, maar ik wist nog niet waar ik mijn voetafdrukken wilde.

Nu ik ouder ben, meer inhoud heb in het rugtasje dat leven heet en meer weet wat mij aantrekt of juist afschrikt, ben ik veel kieskeuriger als het over bijbaantjes gaat. Ik wil plezier hebben in wat ik doe, er goed in zijn of mijzelf er juist in ontwikkelen. Salaris is ook van belang, maar ik verdien liever minder geld bij een werkgever waar ik enthousiast van raak en die dicht bij mij staat, dan dat ik iedere dag met een dosis tegenzin mijn bed uit ga en de minuten achter het bureau aftel.

Een mooi voorbeeld van dat ideale bijbaantje is Blikopener zijn. Sinds 2008 is deze groep jonge ambassadeurs actief in het museum. Zij geven rondleidingen, bedenken workshops en organiseren evenementen. Allemaal met een ‘Blikopener randje’: speels, fris, gedurfd en net iets anders dan normaal. Tijdens mijn tijd hier in het museum vielen zij mij al op. Zij stralen een bepaalde onbevangenheid uit maar zijn ook kritisch. Een groep jongeren van 15 tot en met 19 jaar met een bijbaan in het Stedelijk. Deze groep moet kunst voor jongeren levendig, modern en aantrekkelijk maken.

De nieuwe groep Blikopeners 2013-2014 samen met coördinator Dorine van Kampen en stagiaire Emma Waslander. Foto: Maartje Strijbis

Dorine van Kampen en Emma Waslander begeleiden de jonge ambassadeurs. Dorine is al vier jaar actief met de Blikopeners, ze kwam als stagiaire het Stedelijk versterken maar is niet meer weggegaan. Emma is haar stagiaire, oftewel haar rechterhand. Zij vormen een goed team en vullen elkaar aan waar nodig is. Beiden vertellen vol trots over hun Blikopeners. De groep inspireert en geeft hen energie. Dorine vertelt enthousiast “Weet je wat een Blikopener net tegen mij zei? Simpel is niet altijd makkelijk, ingewikkeld is niet altijd gecompliceerd.” Voor Emma is de diversiteit het meest bijzonder: “De Blikopeners komen uit verschillende achtergronden. Een ieder heeft zijn eigen verhaal en bagage maar dat maakt een perfecte match.”

Afgelopen zaterdag ging ik een middag met een paar Blikopeners in gesprek. Ondertussen zat een deel van de nieuwe groep te brainstormen hoe zij Blikopeners presenteren via sociale media en liep de rest het museum te verkennen. Dat de Blikopeners allerlei visies en ideeën hebben wordt mij ook duidelijk. De nieuwe groep die in september is begonnen, komt een voor een bij mij aan tafel schuiven. De één is verlegen, wacht iedere vraag af en de ander maakt grapjes en geeft uitgebreid antwoord. De één is met kunst opgegroeid, de ander is nauwelijks in musea geweest. Maar allemaal creatief en in bezit van een bepaalde verwachting en missie die zij willen waarmaken in het museum. Gemotiveerde soldaatjes, klaar om te strijden.

Blikopeners aan het brainstormen. Foto: Maartje Strijbis

Voor nieuwkomer Lateesha Verwey (16 jaar) is het een verrassing dat zij zoveel verantwoordelijkheid krijgt. “Wij mogen zoveel organiseren en gewoon doen.” Blikopener Gaby Reiman (18 jaar)  vindt dat alles tegenwoordig wordt voorgeschoteld, dat er weinig ruimte is voor een eigen visie. Als Blikopener wil zij daarin verandering inbrengen.  “De Blikopeners zijn multicultureel, wij hebben allemaal verschillende ideeën maar wij werken samen zodat iets moois kan ontstaan. Wij kunnen een voorbeeld zijn.”

Jeroen Bos (16 jaar) en  Aimée Lafargue (16 jaar) vinden dat ook één van de leukste pluspunten, dat je als Blikopener veel nieuwe contacten maakt met leeftijdsgenoten van verschillende Amsterdamse scholen. Jeroen kan niet wachten om rondleidingen te geven en Aimée hoopt vooral meer te weten komen over verschillende kunstenaars. Collega Luca Spadaro (18 jaar) kan niet wachten om zijn ideeën uit te werken. “Elk individu moet zelf weten wat hij belangrijk vindt, maar door kunst kan ik mijn gedachten de vrije loop laten. Voor mij is kunst ontspanning.” Hij wil laten zien dat kunst ook leip kan zijn, niet suf of saai. Daphne Vermeulen (16 jaar)  is net zo gemotiveerd: “Wij zijn een deel van het museum dat anders is dan normaal en wij hebben een ander denkperspectief.”

Blikopeners op pad door het museum. Foto: Maartje Strijbis

Een Blikopener is gedreven en jong, maar ook volwassen. Je bent een deel van het museum, dus je bent een stukje van het grote geheel. Daar verwonderen zij zich over, maar zij nemen die taak ook serieus. Als ik nog vijftien was, solliciteerde ik voor Blikopener: een niet alledaags baantje dat in de categorie ‘geweldig’ valt. Daar waar de beleving van het jonge brein telt en wordt uitgebreid.

Blikopeners is een initiatief dat gerealiseerd is in 2008, gebaseerd op het educatieprogramma Youth Insights van het Whitney Museum in New York

Blijf op de hoogte van de Blikopeners:
www.twitter.com/blikopeners
www.facebook.com/blikopeners

Tags

Geen categorie 1 oktober, 2013

Restauratie werken op papier Malevich

In de tentoonstelling Kazimir Malevich en de Russische avant-garde dienen werken op papier als een belangrijke illustratie van Malevich’ eigenzinnige artistieke ontwikkeling. Recent onderzoek, waarin het Stedelijk Museum een belangrijke rol heeft gespeeld, heeft het inzicht gebracht dat juist in Malevich’ tekeningen zijn artistieke queeste zichtbaar is. Nooit eerder zijn zoveel werken op papier bijeen gebracht; de basis hiervoor wordt gelegd door de Khardzhiev-collectie die in beheer is bij het Stedelijk Museum. De restauratoren papier geven een exclusief kijkje in hun atelier, waar de werken zorgvuldig worden voorbereid voor de tentoonstelling. Malevich heeft verschillende media gebruikt voor zijn tekeningen waaronder gouache. Gouaches zijn bijzonder kwestsbaar en indien noodzakelijk zijn de gouaches gerestaureerd voor deze tentoonstelling.

Read More »

Tags

Geen categorie 13 augustus, 2013

De performers van Aernout Mik – ‘Communitas’

Sinds de opening van de Aernout Mik tentoonstelling ‘Communitas’ bestaat er een grote kans om in de kelder in pakken gestoken personen tegen het lijf te lopen. Hoewel deze personen het uiterlijk hebben van een suppoost, handelen ze geheel afwijkend. Men treft ze waarschijnlijk aan terwijl ze wat rondhangen op en rond de stoelen in een kleine ruimte binnen de tentoonstelling.

Met een groep van ruim zeventig vrijwillige performers is dit live-element gedurende de hele tentoonstelling toegevoegd aan het werk ‘Tongues and Assistants’, dat speciaal gemaakt werd voor deze tentoonstelling. De inrichting van ‘Communitas’ verwart en Aernout Mik poogde met performers deze verwarring van het scherm te trekken en in de werkelijke ruimte te plaatsen.

De ervaring leert dat deze suppoost-performer de bezoeker zeker beïnvloedt en vervreemdt, ook al wordt de performer niet altijd als dusdanig herkend. De zeventig vrijwilligers merkten dat de bezoekers hen aanzien voor een film, standbeeld of reflectie in een spiegel. Soms is de aanwezigheid alleen al intimiderend en blijft men buiten de ruimte staan, terwijl anderen duidelijk meer moeite hebben met de onduidelijkheid en onder het mompelen van ‘onzin’ weigerden de ruimte nog te bezoeken.

Niet alleen de bezoeker wordt beïnvloed door het live-element, ook de performers zelf ervaren hun rol in dit werk op een bijzondere manier. Naast het feit dat je als performer deel neemt aan een kunstwerk, wordt de kans geboden om een museumbezoek op een hele nieuwe manier te bekijken. De groep ontdekte kijk- en beleefpatronen, door zelf buiten die patronen te gaan staan.

Een kleine greep uit quotes vergaard door de performers:

“Ik zit in de extra ruimte, weer met mijn krantje. Er staat een wat ouder stel voor me in de grotere ruimte. ‘Man: Goh, ze maken die sculpturen heel levensecht tegenwoordig. Vrouw: ach nee, volgens mij is ze gewoon echt. Kijk. Ze ademt toch?’ Ik haal even mijn hand door mij haar. Vrouw: oh gut, kijk. Ze zit aan haar haar, kijk maar. Ik zei het toch. Man: misschien kan ze gewoon in twee posities zitten.’ Ik kijk de man nu recht aan. Hij lijkt te schrikken en het stel loopt wat verdwaasd weg.”

 “Vanmiddag lag Carmen bevallig op de grond in de achterste ruimte. Het riep veel reactie op. Ik werd aangestoten: mevrouw, kijk daar, gaat het wel goed met haar? Geruststellend knikje. Ehm, hoort ze er misschien bij? Weglopend tegen zijn compaan: die twee dames met kinderwagens horen er ook bij denk je niet en ik zag er wel meer hier.”

“Gisteren 12 tot 4. Een bezoeker spreekt mij aan op mijn gedrag als suppoost: “Nou, zo wil ik ook wel mijn geld verdienen. U gedraagt zich onprofessioneel door zo tegen de muur te hangen”. Na mijn reactie, dat wij ‘deel uit maken van de ruimte’, zei ze wel tien keer sorry. (..) De meeste mensen vinden het toch een beetje eng.”

De performers maakten daarnaast zelf foto’s van hun rol en van de rol van de bezoekers. Hieronder een kort beeldverslag.

Aernout Mik – Communitas loopt nog tot zondag 25 augustus.

Foto’s en quotes door Nynke Vissia, Jose Henneman, Tamar Berends, Anita Markx, Maria Carballo, Camila Michelini, Marlijn Franken, Linda van Bronckhorst, Ivonne Wiering, Hanne Verwoert, Hedwig Wösten, Richard de Langen, Marie Louise Terwindt, Johanneke Bronkhorst, Marloes Vermijs en Lotte van Geijn.

Tags

Geen categorie 14 februari, 2013

Valentijnsdag: Cupido in het Stedelijk


Ter gelegenheid van de Heilige Valentijn laten we vandaag een aantal medewerkers van het Stedelijk aan het woord.
Zij beantwoordden de vraag: “Op welk werk in het Stedelijk Museum ben jij – stiekem dan wel openlijk, een beetje of tot over je oren – hoteldebotel??”

Wie: Karin van Gilst
Functie: zakelijk directeur
Verliefd op: Wall Drawing #1084 (2003) van Sol LeWitt

Quote: “Bij verliefdheid kijk je over het algemeen reikhalzend uit naar het object van je affectie. Altijd als ik richting het werk van Sol LeWitt loop heb ik dat ook. Het blaast je van je sokken als je het de eerste keer ziet. En als ik in de aangrenzende zaal loop kan ik het nooit laten even steels naar rechts te kijken, naar de doorkijk waarachter zich een explosie van kleur schuilhoudt.”
Wie: Michiel Nijhof
Functie: teamleider informatiecentrum / bibliotheek
Verliefd op: Peinture a haute tension (1965) van Martial Raysse

Quote: “Ik ben stapel op deze vrouw! Wat een ogen! Wat een lippen! Ik bedoel: wat een prachtig kunstwerk!”
Wie: Hanna Piksen
Functie: medewerker educatie
Verliefd op: Cathedra (1951) van Barnett Newman

Quote: “Dit werk zuigt je op, lijkt te borrelen. En ik ben niet de enige met vlinders in mijn buik, toen ik hier met een groep kinderen naar keek riep Loïs (8 jaar): ‘blauw – zwart – blauw – zwart… het beweegt!”
Wie: Jack Zonneveld
Functie: 1e beveiliger
Verliefd op: The Beanery (1965) van Edward Kienholz

Quote: “Mijn favoriete post in het museum is bij The Beanery. Bij deze nagebootste bar met zijn bizarre stamgasten staat bijna altijd een rij want mensen mogen slechts één voor één naar binnen… Om er vervolgens stuk voor stuk met een grote grijns uit te komen!”
Wie: Bart Rutten
Functie: curator beeldende kunst
Verliefd op: de hele Malevich-zaal

Quote: “Wie zich eenmaal laat verleiden tot wat leesvoer over Malevich wordt opslag verliefd. Zijn kunst is als een virus dat zich met hoge koorts in je nestelt: de basis voor een levenslange adoratie. Ik ben sinds december betrokken bij de magnifieke Malevich tentoonstelling die we in oktober gaan maken. Dus eigenlijk een groentje nog, met kalverliefde voor deze absolute radicale meester.”
Wie: Dorine Schreurs
Functie: medewerker development
Verliefd op: Catholic Birdhouse (1978) van Mike Kelley

Quote: “Ik moet elke keer weer lachen als ik voor het de Catholic Birdhouse van Mike Kelley sta. The hard road en the easy road…. is te grappig.”
Wie: Marie-José Raven
Functie: Persvoorlichter
Verliefd op: Compositie met lila ruit (1964) van Daan van Golden

Quote: “Dit werk fascineert me eindeloos, ik moet er naar blijven kijken. Er gebeurt iets met je ogen, je krijgt het beeld maar niet scherp gesteld, hoe je het ook probeert. Het brengt je in een andere, haast meditatieve staat. En hoe dichtbij je ook komt, het magische effect kun je niet vangen. Lijkt wel een beetje op de liefde….!”

Op welk kunstwerk in het Stedelijk heeft ú – al dan niet heimelijk – een oogje??

Tags

activiteiten activiteiten 11 februari, 2013

Suppoost in een dag

Foto: Ernst van Deursen

Het leukste beroep van de wereld? Suppoost! Tenminste dat vinden Noor  en Loes Focke van 7 en 8 jaar. De twee zusjes kregen na hun optreden in de Langs de Leeuw Show van Paul de Leeuw een gratis familierondleiding in het Stedelijk Museum aangeboden. Wat zij niet wisten was dat het Stedelijk een spoedcursus voor ze in petto had. Zijn ze geslaagd als suppoost?

Enthousiast arriveerde de familie Focke in het museum. Noor en Loes kennen al heel wat musea, want die bezoeken ze als museuminspecteurs. Kritisch onderzoeken zij welk museum het meest kidsproof is. Wat vinden Noor en Loes zo bijzonder aan musea? Noor: “Dat je je kunt vermaken en dat je wat leert” Loes: “Dat je op zoektocht kan gaan en zelf dingen kan doen”. Tijdens een inspectieronde sprak een suppoost vader Focke aan op het flitsen tijdens het fotograferen. Diep onder de indruk van dit moment waarop deze beveiliger, gestoken in een fraai pak, hun vader op subtiele wijze op de regels wees, verlieten zij het museum met een nieuwe carrièrewens: zij wilden ook suppoost worden!

Hoogste tijd voor de spoedcursus ‘suppoosten’, die begint met een ontmoeting met teamleider Beveiliging Sebastiaan. Uitgedost met een officieel beveiligingsjasje, identiteitspas én heuse portofoon oefenen zij hun blik en houding: rechtop, schouders omlaag, kin omhoog: ready to go!

Foto: Ernst van Deursen

Loes mag met beveiliger Frans mee naar ‘de Karel Appel-zaal’, vlakbij het entreegebied. Een uitdagend knooppunt: het biedt toegang tot verschillende routes, de toiletten zijn in de buurt (niet onbelangrijk) en je hebt goed zicht op het drukke entreegebied. Daarnaast staat er een aantal spannende objecten opgesteld, waaronder het kleurrijke Untitled van Donald Judd; een groot werk van aluminium van ruim 7,5 meter lang. Opletten geblazen voor de suppoost in spé! Al snel is het raak. Een kind ziet het werk van Donald Judd aan voor een klimrek en maakt aanstalten om erin te klimmen. Gelukkig is daar Loes met haar alerte oog. Voordat het jongetje zijn bergschoentje op het werk heeft gezet, spreekt zij de begeleidster aan. Loes heeft de toon gezet.

Ondertussen staat Noor met beveiliger Mieke bij The Beanery van kunstenaar Edward Kienholz. Voor dit populaire miniatuur-café staat een kleine rij. Voor Noor kent dit object geen beveiligersgeheimen: “er mag maar één persoon tegelijkertijd naar binnen, tassen en dikke jassen mogen niet mee en natuurlijk mag je niets aanraken.” Zoals het een goed suppoost betaamt helpt Noor spullen aan te nemen. Ook herhaalt ze de regels nog eens. De bezoekers luisteren goed naar haar. Ze heeft een natuurlijk overwicht, al zal het jasje ook wel helpen. Opeens klinkt er een stem door de portofoon. Het is haar zus Loes: “Noor ben je klaar om te wisselen? Over.” “Ja, ik ben klaar om te wisselen. Over!” Hoe je met een portofoon moet omgaan weten deze aspirant suppoosten dus ook al. Dat gaat de goede kant op!

 

Foto: Ernst van Deursen

 

Nu is Noor aan de beurt in de Karel Appel-zaal. Terwijl Mieke uitlegt waar ze allemaal op moet letten stapt er een jongen met een dikke jas en grote tas de zaal in. Noor stapt zonder aarzelen op hem af: “Sorry meneer, maar uw tas is te groot om het museum in te nemen. We hebben een gratis garderobe waar u de tas kunt afgeven.”

Foto: Ernst van Deursen

De jongen blijkt een rondleider te zijn. Hij is net binnengekomen en was onderweg naar de ruimte waar rondleiders en vrijwilligers hun spullen neer kunnen leggen. Hij kent dus de huisregels en belooft Noor zijn jas en tas op te bergen zonder eerst andere zalen in te lopen. Noor wisselt snel een blik uit met haar mentor en besluit de rondleider door te laten. Goed besluit Noor! Dan ziet Noor een man die met beide ellebogen op het werk van Donald Judd leunt. Op heterdaad betrapt! In een split second staat ze voor hem. Direct haalt hij zijn ellebogen van het kunstwerk, waarna ze hem duidelijk uitlegt dat je niets mag aanraken in een museum. Waarschijnlijk zal hij het nooit meer doen. Noor: “hij keek heel schuldig en ook een beetje geschrokken.”

 

Foto: Ernst van Deursen

Tijd om de balans op te maken. Na een kort beraad tussen de betrokken suppoosten, krijgen Loes en Noor ten overstaan van hun familie te horen dat ze met vlag en wimpel zijn geslaagd! Om het officieel te maken krijgen de meiden een aspirant-suppoost certificaat dat ze ter plekke moeten tekenen. Lichte paniek bij Noor: “ik heb nog geen handtekening!” Gelukkig mag ze van teamleider beveiliging Ab ook gewoon haar naam schrijven. “Daar zullen we over 10 jaar, wanneer de meiden de echte cursus kunnen gaan volgen, niet moeilijk over doen. De stoere blik hebben ze in ieder geval al!”

Foto: Ernst van Deursen

Noor en Loes zijn ook in de race om museuminspecteur van het jaar te worden. Je kunt op ze stemmen via www.museuminspecteurs.nl!

Tags

Voorbereidingen collectiepresentatie vormgeving 4: conservatie en restauratie

Het museum is op 23 september opengegaan, maar wij kijken nog even terug op de voorbereidingen.

Om de objecten in zo goed mogelijke staat in de collectiepresentatie te krijgen werden de afgelopen jaren verschillende restauratieprojecten uitgevoerd. Zo werd al in 2006 de monumentale klok van Jan Eisenloeffel door metaalrestaurator Michiel Langeveld gerestaureerd. Van de bronzen voet tot de vergulde tekens van de dierenriem en de tekstband met daarin “Geniet den dag, leeft als de vogelen des hemels, en als de leliën des velds”: alles straalt weer.


Restaurator Michiel Langeveld met de klok van Eisenloeffel

Ook de ‘groote koperen klok’ van Berlage onderging een behandeling
en werd nader onderzocht.


Klok van Berlage, voor en na restauratie.

Michiel Langeveld verwijderde de vergeelde laklaag waardoor het contrast tussen kast en wijzerplaat weer net zo sterk is als op oude foto’s die zijn gevonden. Ook het uurwerk is behandeld en kan in principe gewoon lopen, ware het niet dat de klok dan elke dag moet worden opgewonden, wat helaas niet gaat in een dichte vitrine. De wijzers zijn nu op tien uur gezet. In de kinder-audiotour zit een vraag hierover, zodat kinderen kunnen controleren of ze inderdaad al kunnen klokkijken.

De onderdelen van de ‘Harrenstein Slaapkamer’ van Rietveld uit 1926 waarover we al in ons tweede blog over de voorbereidingen berichtten, is in het afgelopen jaar uitgebreid in ons depot onderzocht door meubelrestauratoren Jurjen Creman (extern Rietveld-specialist) en Miko Vasques Dias. Uit dit onderzoek bleek onder meer dat Rietveld verschillende onderdelen lijkt te hebben hergebruikt.  Na de opbouw in het museum zijn de meubelen nog eens schoongemaakt en nagelopen door Miko. Waar de bestaande gebruiksschade te veel stoorde retoucheerde hij de verf.


Na de installatie behandelt restaurateur Miko Vasques Dias de meubels in Rietvelds Harrenstein Slaapkamer.

Ook in andere gevallen vond de ‘finishing touch’ op zaal plaats, vlak voordat de objecten de vitrine in gingen. Sieraden en bestekken werden nog even opgewreven in het sieradenkabinet, waar een werktafel voor dit doel was neergezet.


Restauratoren Netta Krumperman en Marina van der Lecq druk aan het poetsen…  >>

 

Kortom, alle objecten zijn weer in de best mogelijke staat gebracht.

Komt u ze snel bekijken in het museum?

 

 

 

 

 

Door de vormgevingsconservatoren:
Marjan Boot, Carolien Glazenburg, Ingeborg de Roode en Victoria Anastasyadis

Tags