Online Paxil pharmacy love Condition diminishing assumption buy coupon for wellbutrin pills effective US girl Unable curb buy Amoxil usa outward herselfPsychotherapy Order valtrex US terms tune kills easilyThe lipitor drug January hires occurs trust buy acomplia rimonabant corresponding Try May conclusion

Stedelijk Museum Amsterdam

Journal

Kunst en kebab in Liverpool

‘Welke website bezoek jij het vaakst?’ Afgelopen weekend vloog ik voor het Stedelijk naar Liverpool om als Blikopener te praten over hoe je via internet jongeren bij kunst kan betrekken. Ik ontmoette daar jongeren van het Centre Pompidou in Parijs, het Reina Sofia in Madrid en het Tate in Liverpool en London.

blog

Grote grijze wolken hingen boven Liverpool toen we om 11 uur ‘s ochtends kwamen aanvliegen. Het regende en waaide best wel hard. Vanuit ons glazen hotel van acht verdiepingen, dat vrijwel naast het Tate Liverpool zat, kon je uitkijken over het havengebied en een soort raar gebouw dat nogal op het EYE leek. Het Tate Liverpool was totaal anders dan het Stedelijk, kleiner dan ik had verwacht en minder imposant.

Vrijdagmiddag gaven we presentaties over welke websites en media ons aanspreken en welke platforms we gebruiken in het museum, zoals Facebook, Instagram, Tumblr, Soundcloud en Youtube. In de avond opende in het Stedelijk de Marcel Wanders tentoonstelling en in het Tate Liverpool ‘Welcome to my world’, een tentoonstelling van jongeren uit Liverpool in samenwerking met fotograaf Joann Kushner. Op zaterdag gaven de begeleiders presentaties over projecten. Toen Marloes en Joy vertelden over ‘What The Art!?’ (het tv programma van Blikopeners) waren de anderen best wel onder de indruk. ‘My Line Or Mine’ vonden ze ook leuk. De begeleiders uit Parijs en Madrid vertelde over hun programma’s om de jeugd uit de buitenwijken bij kunst te betrekken.

Tijdens de lunch op vrijdag, in een pizzeria naast het Tate, kwam ik erachter dat de andere jongeren vrijwillig werken. Blikopeners zijn jonger en zitten bijna allemaal op school. De ‘peer educators’ uit Parijs, Madrid, Liverpool en London zijn ouder en de meesten studeren kunstgeschiedenis of doen een kunstopleiding. Ze weten allemaal enorm veel over kunst en zijn erg gepassioneerd. Bij Blikopeners hebben we jongeren die dat veel minder hebben. Dat is eigenlijk wel handig, want de meeste Amsterdamse jongeren hebben namelijk (nog) niet zo veel belangstelling voor kunst.

Uitgaan in Liverpool was een ervaring. Wat eigenlijk het meest opviel waren alle vrouwen die trots mini rokjes droegen en met hun hoge hakken moeilijk over de straten van Liverpool paradeerden. Het was op dat moment nogal koud en een van de jongeren van het Tate Liverpool vertelde me dat ze waarschijnlijk te dronken waren om de kou te voelen. Om 12 uur ‘s nachts lagen er in een straat in het centrum drie mannen en één vrouw, naast elkaar, passed-out in de regen, op de grond. Het Geordie Shore niveau was hoog. De clubs bleven tot 5 uur open en alle fastfood restaurants nog later, waardoor er een massale verhuizing plaats vond van de clubs naar het fastfood. Dat leidde tot geweldige taferelen in de tl-verlichte restaurants waar de mannen in hun t-shirts en de vrouwen, hun gezicht bedekt met lagen foundation, grote hoeveelheden kebab aan het eten waren.

blog2

De volgende dag zaten we weer in het Tate om, vrij vermoeid, verder te praten over hoe we van elkaar zouden kunnen leren en dingen kunnen uitwisselen. We hebben besloten om te kijken of we met alle musea samen een online kunstplatform voor jongeren (misschien in de vorm van een app) kunnen starten. Het weekend was erg interessant en inspirerend

Artist-in-Residence: Bernard Akoi-Jackson

As part of its three-year Global Collaborations program, the Stedelijk Museum has invited the Ghanaian artist Bernard Akoi-Jackson to be an artist in residence. In collaboration with the Stedelijk Museum’s ‘Blikopeners’, Akoi-Jackson will spend the next year developing a project on such themes as culture and identity. The Blikopeners are young people, peer educators of 15–19 years old, with a fresh perspective on art. They represent a wide variety of backgrounds, study a range of different courses and come from all over the Greater Amsterdam area. The Blikopeners give guided tours and advice about all aspects of the Stedelijk Museum. Bram Verhoef, an up-and-coming art professional, interviewed Akoi-Jackson to learn more about his plans.

_

Bernard Akoi-Jackson, Greyman, (2012)

Bernard Akoi-Jackson, Greyman (2012)

Bernard Akoi-Jackson is an internationally renowned artist from Ghana. As a student at the KNUST art school in Kumasi, he focused on painting, but quickly moved beyond the possibilities offered by the painter’s canvas. Akoi-Jackson makes extensive use of everyday materials, enlarges commonplace actions into rituals, manipulates texts he encounters and plays with the symbolic values of color. In 2012, Akoi-Jackson participated in the group exhibition Time, Trade, Travel at the SMBA. A recurring theme is his exploration of concepts such as identity and originality and the question of how, in our society, we construct value judgments around these concepts. What does it mean to be Dutch; what does it mean to be Ghanaian? What role does history play? As Akoi-Jackson holds a mirror up to us, his viewers, his approach to these poignant issues is critical, yet laden with humor and joy.

Bernard Akoi-Jackson cares about education. It is an essential part of his practice as an artist. He also teaches art at Tema International School, a private Ghanaian high school near to the capital city Accra, where he, with his colleague, gladly bring young people into contact with art.

Bram Verhoef:Installation in tentoonstelling Time, Trade, Travel, SMBA (2012)

Bernard, could you tell us about the role that color plays in your work?

Bernard Akoi-Jackson: I generally use a lot of color in my work. Often the color red is prominent. One ‘participatory performance’ I recently developed is based on the English expression ‘seeing red’. That can literally be translated to mean seeing or observing the color red, but it is also an expression of fury, extreme anger, provocation or agitation. For me, these are not negative emotions; anger and irritation can be transposed in order to take action, to set something positive in motion.

Another of my projects was about ‘red tape’, or excessive bureaucracy in any public service system. In my REDTAPEONBOTTLENECK performance, I played with the phenomenon of bureaucracy in countries such as Ghana, which used to be a British colony. Being one of the many vestiges we seem to have brought along from our colonial experience, red tape becomes for me, a ridiculous contemporary ritual in which we all collectively participate. My intention with the performance was to create a collective narrative together with the audience, so that the work was not just made by the artist, but by the audience as well by implication. These two projects will serve as point of departure for my project with the Blikopeners in the coming year.

BV: You regularly use Vlisco fabrics in your work. Why do you choose this specific fabric?

BA-J: I don’t necessarily use Vlisco fabrics, but rather make frequent references to them. It is the entire concept of Wax Print that interests aspects of my work. It is a fabric that originally came from Indonesia, commonly known as batik, or Dutch wax. After Vlisco mechanized its production and introduced Dutch wax onto the market in Sub-Saharan Africa, wax print has become very popular in many African countries. In the photographic series I produced for the Time, Trade and Travel exhibition of the Nubuke Foundation and Stedelijk Museum Bureau Amsterdam, I incorporated material printed by Tex-Styles fabric manufacturing company (formerly Ghana Textile Printing), into the construction of four fictive characters based on roles derived from a collective colonial past. In this work I presented these identities as caricatures of possible people from the past. Each identity’s costume features the Ghanaian produced wax print. They all however had a peculiar presence and character. These staged photographs resulted in a series collectively entitled: “Cos 90 ≠ 0: From Absurdity into Nihilism and Back: Something is definitely gained,” and a video: “The Cleansing”. The underlying question, of course, is whose ‘property’ this product (the cloth) actually is. What culture or identity does it really belong to?

BV: What are your plans for your residency at the Amsterdam Stedelijk Museum?

BA-J: During my residency at the Stedelijk, I want to work further on the ideas I used in these earlier projects; see how to expand the space and scope. The purpose of an initiative such as the Blikopeners – which literally means “opening the eyes” of the viewers – is an important starting point. How might we forge a sudden epiphany in people? How might we begin relating to people, when abruptly, the scales of difference start falling off our eyes? This should of course be taken in the specific context of a critique of the concept of ‘globalization.’ It should be interesting in the context of Global Collaborations, to facilitate a cultural exchange, for example, by fostering contacts between the Blikopeners and  my students in Ghana.  How might we take advantage of the potential that a global cooperation proposes? How might we create a meaningful dialogue between all the people involved in this project? I also want to take the role and position that the Stedelijk holds as a museum as a source of inspiration.

Bernard Akoi-Jackson with Blikopeners

BV: What is the role of the Stedelijk Museum’s Blikopeners in your project?

BA-J: Well, to help open eyes, we have also train our own eyes. The role of the Blikopeners begins with the fact that they can democratically help make decisions about the nature of the project and the process. Here we have to look at democracy with special caution, since we will not want to slouch into the redundancy of bureaucracy.  In addition, the Blikopeners will nourish the creative process by means of ideas and critique. This back and forth will help us set up a plan. The Blikopeners become both participants and co-creators in the art project. They work along with me on the preparations and the presentation. They may for example, become performers, or living sculptures.

BV: What does participation in a project like this mean to you?

BA-J: It is curious to note that the Stedelijk is finally engaging the larger world. It’s been rather long in coming. I see exchange between people and institutions as a bond in the making; a connection. We participate with one another by way of interaction. Are we going to be able to sustain this relationship?  Where in the past, painters prepared their own materials, paints are now industrially manufactured, and that too is a form of participation. The artist no longer carries out ‘all the work.’ There are other people involved in the process. This is also true of how a work of art takes on meaning. An artwork is not the creation of an individual artist, but it becomes a collective narrative. Without the narrative a work isn’t worth anything.  Everyone contributes his or her own voice, one louder than the other, building a formidable discussion around the work. We should be able to see the ability to collaborate in the narrative as a fundamental right, but then this right also becomes something for which we are all carry responsibility. Participation is not about insult or confrontation. It may be joyful. It has to be relaxed, so people can take part. I am interested in communicating this process to the Blikopeners, so that they in turn can pass it on to the visitors and other collaborators.

BV: What does it mean to apply these ideas about participation on a global scale?

low res_Stedelijk_2013-12-12_Opening-Blikopener-Spot_Tomek-Dersu-Aaron_009

B-AJ: The ‘global scale’ is a curious concept. What might it mean? The fact that there is global collaboration primarily should imply that we are looking at similarities as well as differences. For me, it does not matter how different you think you are, or how different your cultural background seems to be: if you chip it down to the basic elements it should all come down to the same thing: humanity. But do we all speak the same language when we make claims to ‘globalization?’ An opportunity to criticize such concepts needs to be made available to young people. I am wondering what role a concept like ‘cultural background’ is going to play in the coming future. What will it mean to be Ghanaian or Dutch ten or twenty years from now? It is like that for me in art as well. At the point when you take everything to extremes, you begin to see the similarities. The differences do not evaporate, of course, they only become variations on a theme. This is a function of art that I treasure: adaptability and the propensity towards re-invention. You ought always to ask yourself whether the way you look at things is radical, subtle, or nuanced, and by always looking at everyday things in new ways, you will transform your perspective. With this, you also renew the way you inform yourself and the way you see the world. This is the way you learn new things and absorb new experiences. Your impact on the world will then become relevant.

Participating Blikopeners are Jan, Kayleigh, Joe, Helinda, Janne, Chris, Sa-Ra, and Robin.

Bram Verhoef studies Education of Art and Design at the Willem de Kooning Academy in Rotterdam, and is interested in how the relationship between art and the public can be reinforced. He has collaborated on the development and realization of a range of art education projects, and will follow Bernard Akoi-Jackson’s artist-in-residence project for the Global Collaborations Journal during the coming year.

Tags

Artist-in-Residence: Bernard Akoi-Jackson

Als onderdeel van het meerjarige Global Collaborations programma, heeft het Stedelijk Museum de Ghanese kunstenaar Bernard Akoi-Jackson uitgenodigd als artist-in-residence. In samenwerking met de Blikopeners van het Stedelijk Museum zal Akoi-Jackson het komende jaar een project ontwikkelen rondom thema’s als cultuur en identiteit. De Blikopeners zijn jongeren in de leeftijd 15-19 jaar met een frisse kijk op kunst. Zij vertegenwoordigen uiteenlopende achtergronden, studie-richtingen en komen uit verschillende delen van Amsterdam. De Blikopeners verzorgen rondleidingen en geven het museum advies over verschillende aspecten van het museum. Bram Verhoef, zelf aanstormend kunstprofessional, interviewde Akoi-Jackson om meer te weten te komen over zijn plannen.

_

Bernard Akoi-Jackson, [titel]

Bernard Akoi-Jackson, Greyman (2012)

Bernard Akoi-Jackson is een internationaal gerenommeerde kunstenaar uit Ghana. Tijdens zijn opleiding aan de KNUST  kunstacademie van Kumasi was hij vooral bezig met schilderkunst, maar gebruikte tegelijkertijd meer dan alleen de mogelijkheden van het schildersdoek. Zo is in zijn installaties, performances, video’s en foto’s participatie met het publiek van groot belang. Akoi-Jackson maakt veel gebruik van alledaags materiaal: hij vergroot alledaagse handelingen uit tot rituelen, manipuleert teksten die hij tegenkomt en speelt met de symbolische waarde van kleur. In 2012 nam Akoi-Jackson deel aan de groepstentoonstelling Time, Trade, Travel  in het SMBA. Terugkerend thema is zijn zoektocht naar begrippen als identiteit en originaliteit en de vraag hoe wij binnen onze samenleving een waardeoordeel construeren rondom deze begrippen. Wat betekent het om Nederlands te zijn, en wat om Ghanees te zijn? Welke rol speelt onze geschiedenis hierin? Akoi-Jackson benadert deze vragen op een kritische maar joviale manier waarbij hij de kijkers een spiegel voorhoudt.

Akoi-Jackson heeft een hart voor educatie. Het is niet alleen een essentieel onderdeel van zijn kunstpraktijk; Akoi-Jackson geeft ook les op de Tema International School, a Ghanese middelbare school dichtbij de hoofdstad Accra, waar hij jongeren graag in contact brengt met kunst.

Bram Verhoef:Installation in tentoonstelling Time, Trade, Travel, SMBA (2012)

Bernard, kun je misschien iets vertellen over de rol die kleur speelt in je werk?

Bernard Akoi-Jackson:

In mijn werk gebruik ik vaak de kleur rood. Zo is een van mijn werken gebaseerd op het Engelse gezegde ‘seeing red’. Dit kan letterlijk vertaald worden als ‘het zien of observeren van de kleur rood’, maar ook als boos of geïrriteerd zijn. Voor mij zijn dit geen negatieve emoties; boosheid en irritatie kunnen juist ingezet worden om actie te ondernemen en iets positiefs te bewerkstelligen.

In een ander project ging over ‘red tape’, oftewel bureaucratische rompslomp. In de performance Red Tape on Bottleneck speelde ik met het verschijnsel bureaucratie in voorheen gekolonialiseerde landen zoals Ghana. Voor mij is dit een doelloos, hedendaags ritueel waar we collectief aan meedoen. Mijn intentie met deze performance was om samen met het publiek een collectief narratief te creëren, waardoor het werk niet alleen door de kunstenaar gemaakt wordt, maar samen met het publiek. Deze twee projecten vormen het startpunt voor mijn project met de Blikopeners in het komende jaar.

BV: In je werk gebruik je regelmatig Vlisco stoffen. Waarom kies je ervoor om dit specifieke fabricaat te gebruiken?

BA-J: Dit is een textiel dat van origine uit Indonesië komt, ook wel bekend als batik, of Dutch wax. Tegenwoordig wordt het geproduceerd en verhandeld door een Nederlands bedrijf, Vlisco, en is het erg populair in veel Afrikaanse landen. In een serie foto’s getiteld uit 2012, gebruikte ik de stof om verschillende rollen uit een collectieve, koloniale geschiedenis uit te vergroten. De foto’s waren het resultaat van een performance waarin ik deze verschillende rollen, of identiteiten, als karikaturen neerzette. Elke identiteit was gekleed in zijn eigen stof, met zijn eigen kleur en uitstraling. De onderliggende vraag is natuurlijk: Wiens eigendom is dit product nu, tot welke cultuur of identiteit behoort dit?

BV: Wat zijn je plannen voor je residency in het Stedelijk Museum?

BA-J: Tijdens mijn residency in het Stedelijk wil ik voortborduren op de ideeën uit  eerdere projecten. Het doel van een initiatief als de Blikopeners – het openen van de blik van het publiek – vormt een belangrijke invalshoek. Daarnaast zou ik in het kader van ‘Global Collaborations’ graag een culturele uitwisseling faciliteren. Bijvoorbeeld door de Blikopeners in contact te brengen met mijn studenten uit Ghana, om zo het potentieel dat wereldwijde samenwerking biedt, volledig te benutten en een dialoog op gang te brengen. Ook wil ik de plek die het Stedelijk is en inneemt als museum, als inspiratiebron gebruiken.

Bernard Akoi-Jackson with Blikopeners

BV: Wat is de rol van de Blikopeners in dit project?

BA-J: De rol van de blikoperers begint er mee dat ze democratisch meebeslissen over de aard van het project en het proces. Daarbij voeden ze mij door middel van ideeën en kritieken. Hier ga ik vervolgens mee aan de slag door een plan op te stellen. De Blikopeners zijn de deelnemers van het kunstproject. Ze werken mee bij de voorbereiding en uitvoering. Ze helpen bijvoorbeeld mee bij het creëren van het werk, worden de performers, of vormen levende sculpturen.

BV: Wat is voor jou de betekenis van participatie in een project als dit?

BA-J: Alle uitwisseling tussen mensen zie ik als een verbintenis, via uitwisseling participeren we met elkaar. Waar vroeger schilders hun eigen spullen prepareerden, wordt verf nu gefabriceerd. Dit is ook al een vorm van participatie: de kunstenaar is niet langer degene die alleen al het werk verricht, er zijn ook andere mensen bij het proces betrokken. Dit geldt ook voor het proces van betekenisgeving van een kunstwerk. Een kunstwerk is niet de creatie van een enkele kunstenaar, maar een narratief van een aantal co-auteurs. Zonder dit gezamenlijke verhaal heeft een werk geen waarde. Iedereen brengt zijn stem in, de een luider dan de ander, en zo wordt collectief de betekenis van een werk gecreëerd. We zouden het als een recht mogen zien, een fundamenteel recht, om mee te werken aan de totstandkoming van het verhaal, maar dit recht betekent ook dat we  hier allemaal een verantwoordelijkheid voor dragen. Participatie draait niet om het beledigen of het confronteren. Het moet juist joviaal zijn, het moet relaxed zijn om aan deel te nemen. Ik vind het interessant deze gedachtegang over te brengen op de Blikopeners, zodat zij dit weer door kunnen geven aan de bezoeker.

BV: Wat is de betekenis van deze ideeen over participatie op globale schaal?

low res_Stedelijk_2013-12-12_Opening-Blikopener-Spot_Tomek-Dersu-Aaron_009

B-AJ: Het feit dat er een globale samenwerking is betekent vooral het kijken naar overeenkomsten en verschillen. Voor mij geldt: het maakt niet uit hoe verschillend je denkt te zijn, of hoe anders de culturele achtergrond lijkt, het komt uiteindelijk op hetzelfde neer. Vooral bij jongeren gaat de culturele achtergrond een steeds kleinere rol spelen, door bijvoorbeeld het internet. Zo is het voor mij ook in kunst. Op het moment dat je dingen tot extremen brengt, ga je vooral overeenkomsten zien. Dit is een functie van kunst die ik koester. Door je af te vragen of de manier waarop je kijkt genuanceerd is, en door steeds opnieuw te kijken, zal de manier waarop je kijkt veranderen. Hiermee verandert ook de manier waarop je jezelf informeert en naar de wereld kijkt. Dit is hoe je nieuwe dingen leert en nieuwe ervaringen opdoet.

De Blikopeners die hebben deelgenomen zijn Jan, Kayleigh, Joe, Helinda, Janne, Chris, Sa-Ra, en Robin.

Bram Verhoef studeert Educatie in Beeldende Kunst en Vormgeving aan de Willem de Kooning Academie te Rotterdam, en is vooral nieuwsgierig naar de vraag hoe de relatie tussen kunst en publiek versterkt kan worden. Bram heeft meegewerkt aan de ontwikkeling en uitvoering van verschillende kunst-educatieve projecten, en zal voor de Global Collaborations Journal in het komende jaar het artist-in-residence project van Bernard Akoi-Jackson volgen.

Beirut Again and Again*: A Journey through the Lebanese Art Scene

After a fruitful collaboration between the SMBA and KUNCI in Yogyakarta, which resulted in the exhibition and publication Made in Commons, part two in the Global Positions series will focus on the Beirut region. For this project SMBA invited curators Nat Muller and Angela Harutyunyan to develop an exhibition, publication and public program that will take place in both Amsterdam and Beirut. Global Positions II will be organised and hosted in collaboration with the Beirut artist run organisation 98 weeks. Leading up to the exhibition, which will open this Fall, Nat Muller shares her insights into the Beirut art scene.

_

Beirut - 12 July, 2006. First day of the 2006 July war with Israel.

Beirut – 12 July, 2006. First day of 2006 July war with Israel

I remember vividly the first time I travelled to Beirut for a curatorial research project. It was February 16th 2005, two days after Prime Minister Rafiq el Hariri was blown up in a massive car bomb. My plane was empty, as were the streets of Beirut upon arrival. The assassination of Hariri prompted a flurry of demonstrations that resulted in the withdrawal of the Syrian army from Lebanon after a 29-year presence. Over the course of three weeks I met most artists, curators and art practitioners during demonstrations and vigils. It was a crash course in Lebanese politics and to this day it reminds me how in Lebanon the production of art is intricately intertwined with the past and the present, political history, the wounds of the Civil War (1975-1990), individual and collective memory – or the lack thereof. The short-lived “Cedar Revolution” following Hariri’s death redefined the balance of power in Lebanon, but did not bring an end to its sectarian divisions. On the contrary, tensions between groups in Lebanon have only grown since then and persist until today. Nevertheless, the Syrian pullout did occasion a lot of investment from the Gulf and from the Lebanese diaspora, which led to a construction boom, inflated prices and the unfortunate sell-out of Beirut’s architectural heritage. Many of its beautiful Ottoman mansions were knocked down to make place for yet another eyesore of a skyscraper. For better or worse, Lebanon was back on the map.

_

3ArtFactum_4WalidRaad

Solo exhibitions by Lamia Joreige at Art Factum Gallery, and Walid Raad at Sfeir-Semler Gallery (both 2013)

In this uncertain climate, the small but vibrant Lebanese art scene thrived. Due to the political instability it developed primarily as an event-based culture. Lebanese artists, particularly those who came of age during the Civil War such as Walid Raad, Akram Zaatari, Joana Hadjithomas & Khalil Joreige, Lamia Joreige and Rabih Mroué, made furore in the international art world. Their work has largely been pre-occupied with a coming to terms with the aftermath of the Civil War and an interest in individual and collective history, memory and amnesia, the archival, and the politics of representation (after disaster). An interest in the archival is also a driving force for organisations such as the unique Arab Image Foundation, around since 1997, that studies and preserves the photographic heritage of the Middle East and North Africa, and Umam D&R, founded in 2004, a non-profit located in the Southern suburbs of Beirut, dedicated to the archiving and study of Lebanon’s national past and the memory of its Civil War.

_

Mounira al Solh, detail video installation Dinosaurs (2013)

Mounira al Solh, detail video installation Dinosaurs (2013)

Recently, a younger generation of artists, all in their early to mid-30s, have stepped in. Building on the thematics and visual language of their more senior colleagues, these artists bring humour, pop culture, and an understanding of the expectations and pressures of the local and international contemporary art world into the mix. Examples are Mounira al Solh, Raed Yassin, Ziad Antar, Ali Cherri, and the popular painter Ayman Baalbaki. Whereas the practices of the post-Civil War generation are primarily image-based (video, film, photography) artists such as Rayanne Tabet, Danielle Genadry and Stephanie Saadé’s work is material-driven in terms of concept and execution.

Art Institutions and Organisations

The leading arts organisation in Beirut is Ashkal Alwan, Lebanese Association of Plastic Arts co-founded 19 years ago and still headed by the indefatigable Christine Tohme. Its series of festivals and events, and its highly anticipated bi- to tri-annual event Home Works: A Forum for Cultural Practices not only highlight urgent artistic and socio-political topics, it also functions as a cultural and political thermometer of the region. In fact, Home Works, now in its 6th edition, has been the platform where over the years I have learned most about the Middle East and North African art world, not only because of its programming, but also because it is an excellent place to meet artists and art workers from the region. In 2011 Ashkal Alwan opened its Home Works Space, a 2000m² facility in Beirut dedicated to arts education and production.

_

Work by Raed Yassin, Beirut Art Space (2009)

White cube arts spaces and exhibition venues are a rarity and also a novelty in Beirut. The Beirut Art Center (BAC), run by artist Lamia Joreige and the director of the now obsolete semi-commercial art and design space Espace SD Sandra Dagher, opened its doors in 2009. It offers an elaborate public program, solo exhibitions by internationally established regional artists such as  Mona Hatoum, Wael Shawky and international figureheads such as Gerhard Richter and Harun Farocki. The BAC also hosts the annual Exposure exhibition that showcases emerging talent in and from Lebanon. The importance of a physical space for contemporary art in Beirut should not be underestimated. Being subjected to an unstable and unpredicatable environment has made Lebanese artists and curators experts in dealing with ad hoc situations and in creating alternative organisational and presentation models that can accommodate disruption and dislocation. However, the resulting event-oriented art scene does enhance fragmentation in an already fragmented city. By giving contemporary art bricks-and-mortar homes, different practices are placed in a wider perspective and a larger art-historical context.

_

Work by Marwan Rechmaoui at the not yet renovated Home Works Space, panel discussion at HomeWorks 5 (2010)

A completely different force in the Lebanese and regional art scene is the Sfeir-Semler Gallery that inaugurated its Beirut branch in addition to its Hamburg gallery in 2005. Located in Beirut’s industrial Karantina area, the site of multiple massacres during Lebanon’s Civil War and now home to the Sukleen garbage disposal facility and the city’s slaughterhouse, the 1400m2 industrial pristine white-walled space resembles more a Kunsthalle than a commercial art space, despite the occasional whafts of waste and decaying meat outside its walls. In fact, until the opening of the BAC, Sfeir-Semler was the only sizeable artspace in Beirut showing contemporary art. Its owner Andrée Sfeir-Semler has a keen eye for emerging and established talent and boasts some of the best contemporary artists from the Arab world in her roster.

In 2010, the Hariri-owned Solidere Company, oft maligned by intellectuals and much criticised for the controversial reconstruction of post-Civil War Downtown Beirut, opened its own space, the Beirut Exhibition Center on the seaside. The curatorial mission of BEC is obscure and eclectic to say the least, and the quality of the shows is not exactly consistent. Still, even if regarded with suspicion by many in the Lebanese art scene, BEC deserves credit for expanding the scope of exhibition-making and for re-introducing the work of Lebanese modernists such as Saloua Raouda Choucair, who had a solo at Tate Modern this spring, Shaffic Abboud, and Paul Guiragossian. In a place where there’s little appetite to engage with contemporary history because wounds still run too deep, there can be a tendency to overlook artistic predecessors. Here art expert and owner of Agial Gallery, Saleh Barakat has tried to right the balance and over the years has been a vocal advocate for modern Arab painting. In addition, the brand new galleries of the American University in Beirut one located off campus focusing on the university’s modernist collection, and one on campus dedicated to contemporary art, also will contribute to filling in the many art historical gaps.

_

Off campus Gallery, American University in Beirut

Exhibition Profiles: Collecting Art in Lebanon, AUB Gallery (off campus), (2013)

Lebanon’s ministry of culture, like many other governmental institutions in the country, is completely dysfunctional. This leaves artists and organisations dependent on private foundations, patronage and foreign funding to keep their operations afloat. Dwindling funding from the West because of the economic crisis, and the pitiful condition of the Lebanese economy due to the war in Syria leave Lebanese art organisations precarious and vulnerable. Nevertheless, with limited means some inventive programming is achieved. For example, the public events programs by the artistic research collective 98 weeks, founded by cousins Marwa and Mirene Arsanios, and the annual experimental music festival Irtijal are a case in point. On the surface Beirut feels cosmopolitan and dynamic with its many art offerings, trendy bars and terrific nightlife. Yet there is an undercurrent of continual threat that percolates up from the country’s deep sectarian divisions, its institutional paralysis and the regional instability. The war in Syria is putting a lot of pressure on tiny Lebanon not only in terms of refugees but also in terms of violence spilling over. Lebanese artists and art practitioners have acquired a resilience to cope with instability, again and again. If anything, this stubborn will to continue and do work, deserves recognition.

*: The title “Beirut Again and Again” is borrowed from the 2010 solo exhibition by painter Ayman Baalbaki that focused on the turmoil of living in a scarred city like Beirut.

Nat Muller is an independent curator and critic based in Rotterdam. Her main interests include media art and contemporary art in and from the Middle East. She is a regular contributor to Springerin and MetropolisM, and has published in Bidoun, ArtAsiaPacific and Harper’s Bazaar Arabia. She curated video and film screenings for projects and festivals internationally, including the IFFR, and exhibitions including Spectral Imprints for the Abraaj Group Capital Art Prize 2012 in Dubai.

All photographs by Nat Muller

Tags

Beirut Again and Again*: Een reis door de Libanese kunstwereld

Na een vruchtbare samenwerking tussen het SMBA en KUNCI in Yogyakarta, met als resultaat de tentoonstelling en publicatie Made in Commons, richt deel twee in de Global Positions serie zich op de regio Beiroet. Op uitnodiging van het SMBA ontwikkelen de gastcuratoren Nat Muller en Angela Harutyunyan een voorstel voor een tentoonstelling die zowel in Amsterdam als Beirut zal plaatsvinden, met daarbij een publicatie en een publieksprogramma. Global Positions II wordt georganiseerd in samenwerking met het Beiroetse kunstenaarsinitiatief 98 weeks. In aanloop naar de tentoonstelling die dit najaar zal openen, deelt Nat Muller in deze blog alvast haar kijk op de kunstwereld in Beiroet.

Beirut - 12 July, 2006. First day of the 2006 July war with Israel.
Beirut – 12 juli, 2006. Eerste dag van de oorlog met Israel.

_

Mijn eerste bezoek aan Beiroet om onderzoek te doen voor een tentoonstelling, staat mij nog helder voor de geest. Het was 16 februari 2005, twee dagen nadat Premier Rafiq el Hariri met een allesverwoestende autobom om het leven was gebracht. Het vliegtuig was leeg, en de straten van Beiroet bij aankomst verlaten. De aanslag op Hariri leidde tot een storm van protesten culminerend in de terugtrekking van het Syrische leger uit Libanon na een bezetting die 29 jaar duurde. In de drie weken die volgden vond het merendeel van mijn ontmoetingen met kunstenaars, curatoren en andere kunstprofessionals plaats tijdens demonstraties en herdenkingsoptochten Het was een crash-course in Libanese politiek. En tot op de dag van vandaag herinnert deze ervaring mij aan het feit dat productie van kunst in Libanon nauw verweven is met het heden en verleden, de politieke geschiedenis, de wonden van de Burgeroorlog (1975-1990), het individuele en collectieve geheugen – of het gebrek hieraan. De kortstondige “Cedar Revolutie” die volgde op Hariri’s moord bracht weliswaar een herschikking van de machtsbalans in Libanon, maar betekende niet het einde van de sektarische geschillen. Integendeel, spanningen tussen de verschillende groeperingen in Libanon zijn sindsdien alleen maar toegenomen en houden tot op de dag vandaag het land in haar greep. Wel stimuleerde de terugtrekking van Syrië tot een influx aan investeringen vanuit de Golf Regio en van de Libanese diaspora, wat leidde tot een explosieve groei in de bouwsector, een sterke stijging van de vastgoedprijzen en de betreurenswaardige uitverkoop van het architectonische erfgoed van Beiroet; vele beeldschone Ottomaanse villa’s zijn gesloopt om plaats te maken voor de zoveelste, oerlelijke wolkenkrabber. Hoe dan ook, het zette Libanon weer op de kaart.

3ArtFactum_4WalidRaad
Solo tentoonstellingen van Lamia Joreige in Art Factum Gallery, en Walid Raad in Sfeir-Semler Gallery (beiden 2013)
_
Kunstenaars

De kleine, maar levendige Libanese kunst scene bloeide in deze onzekere omstandigheden. Mede vanwege de politieke instabiliteit ontpopte de kunst scene zich vooral als een cultuur van tijdelijke activiteiten en events. Vooral Libanese kunstenaars die opgroeiden tijdens de Burgeroorlog, zoals Walid Raad, Akram Zaatari, Joana Hadjithomas & Khalil Joreige, Lamia Joreige en Rabih Mroué maakten in deze periode furore in de internationale kunstwereld. Hun werk gaat in belangrijke mate over de nasleep en het verwerken van de Burgeroorlog, en toont een interesse in onderwerpen als het individuele en collectieve geheugen, herinneren en vergeten, het archief en de politiek van representatie (na rampspoed). Ook bij organisaties als het unieke Arab Image Foundation, dat sinds 1997 bestaat en de fotografische erfenis van het Midden-Oosten en Noord-Afrika bestudeert en conserveert, zien we een speciale aandacht voor het archief en archiveren terug als belangrijke drijfveer. Zo ook bij Umam D&R, een non-profit organisatie opgericht in 2004 en gevestigd in de buitenwijken van Beiroet, die zich toelegt op het archiveren en bestuderen van Libanons nationale geschiedenis en de herinnering aan haar Burgeroorlog.

Mounira al Solh, detail video installation Dinosaurs (2013)
Mounira al Solh, detail video installatie Dinosaurs (2013)

_

Een jongere generatie kunstenaars, allen begin tot midden jaren dertig, trad meer recentelijk op de voorgrond. Voortbordurend op de thema’s en de beeldtaal van de generatie kunstenaars voor hen, speelt deze groep kunstenaars met humor en populaire cultuur, en lijken zij zich door en door bewust van de verwachtingen die de lokale en internationale kunstwereld aan hen stelt. Voorbeelden zijn Mounira al Solh, Raed Yassin, Ziad Antar, Ali Cherri en de populaire schilder Ayman Baalbaki. In tegenstelling tot de overwegend beeld georiënteerde kunstpraktijk van de na-Burgeroorlogse generatie, is het werk van kunstenaars zoals Rayyane Tabet, Daniele Genadry en Stéphanie Saadé materiaal georiënteerd, zowel in het concept als in de uitvoering.

Kunstinstellingen en organisaties

De belangrijkste kunstinstelling in Beiroet is Ashkal Alwan, de Libanese Vereniging voor Beeldende Kunsten die 19jaar geleden mede werd opgericht door de onvermoeibare Christine Tohme die de organisatie nog steeds leidt. Ashkal Alwan’s programma met festivals en evenementen, en het twee tot drie-jarige programma Home Works: A Forum for Cultural Practices waar iedereen reikhalzend naar uitkijkt, is niet alleen staalkaart van belangrijke artistieke en socio-politieke kwesties, het is ook een culturele en politieke thermometer van de regio. Voor mij is het Home Works programma, dat inmiddels haar 6e editie beleeft, het platform waar ik door de jaren heen het meeste heb geleerd over het Midden-Oosten en de Noord-Afrikaanse kunstwereld. Niet alleen vanwege de programmering maar vooral omdat het een uitstekende plek is om kunstenaars en andere kunstprofessionals uit de regio te ontmoeten. In 2011 opende Ashkal Alwan haar Home Works Space; 2000 m2 gewijd aan kunsteducatie en –productie.

Werk van Raed Yassin, Beirut Art Space (2009)

_

De klassieke, white cube kunst- en tentoonstellingsruimte zijn een uitzonderlijk en recent verschijnsel in Beirut. Het Beirut Art Center (BAC) opende in 2009 haar deuren. Het BAC wordt gerund door kunstenaar Lamia Joreige en Sandra Dagher, de voormalige directrice van het inmiddels gesloten Espace SD, een semi-commerciële ruimte voor kunst en design. Het BAC biedt haar bezoekers een uitgebreid programma met publieksactiviteiten, solotentoonstellingen met internationaal gerenommeerde kunstenaars uit de regio, zoals Mona Hatoum, Wael Shawky en met internationale boegbeelden als Gerhard Richter en Harun Farocki. Het BAC organiseert ook de jaarlijkse Exposure tentoonstelling waarin aanstormend talent uit Libanon in de schijnwerpers wordt gezet. Het belang van een fysieke plek voor hedendaagse kunst in Beiroet moet niet worden onderschat. Door de jaren heen zijn Libanese kunstenaars en curatoren experts geworden in het omgaan met ad hoc situaties en in het ontwikkelen van alternatieve organisatie- en presentatiemodellen waarin disruptie en dislocatie een logische plek hadden, omdat zij zich staande moesten zien te houden in een instabiele en onvoorspelbare omgeving. Maar de op tijdelijke events georiënteerde structuren die hiervan het resultaat zijn, werken ook als versterking van de fragmentatie die inherent is aan deze reeds verdeelde stad. Door beeldende kunst een vast onderkomen te bieden van steen en cement, krijgen ook andere modellen en praktijken een plek, zowel lokaal als in een breder en bijvoorbeeld kunsthistorisch perspectief.

Work van Marwan Rechmaoui in Home Works Space voor de renovatie; panel discussion in HomeWorks 5 (2010)

_

Een hele andere tak van sport in de Libanese en regionale kunst scene wordt vertegenwoordigd door de Sfeir-Semler Gallery, die in 2005 naast haar galerie in Hamburg een dependance opende in Beiroet. De galerie is gevestigd in het industriegebied van Beiroet, Karantina, waar tijdens de Libanese Burgeroorlog meerdere massamoorden plaatsvonden en waar tegenwoordig de Sukleen vuilstortplaats en het slachthuis van de stad zijn gevestigd. Met een oppervlak van 1400m2, haar industriële look en smetteloze witte wanden, lijkt de ruimte meer op een Kunsthalle dan een commerciële galerie. De stank van afval en rottend vlees die af en toe voorbij komt, doet hier nagenoeg niets aan af. Tot de opening van het BAC in 2009 was Sfeir-Semler de enige tentoonstellingsruimte van enig formaat waar in Beiroet hedendaagse kunst te zien was. Eigenaar Andrée Sfeir-Semler heeft oog voor aankomend talent en gevestigde namen, en vertegenwoordigt top-kunstenaars uit de Arabische wereld.

In 2010 opende de Solidere Company een eigen cultureel centrum aan de promenade in Beirut, het Beirut Exhibition Center. Solidere, dat onderdeel is van het Hariri-familiebedrijf ligt onder vuur van intellectuelen en wordt bekritiseerd vanwege haar controversiële wederopbouw van het oude, door de burgeroorlog gehavende centrum van Beirut. De artistieke visie van het BEC is zacht gezegd, obscuur en eclectisch, en de kwaliteit van de tentoonstellingen is wisselend. Maar, ook al wordt het BEC door veel mensen in de Libanese kunst scene met argusogen bekeken, het centrum verdient credits voor het introduceren van andere tentoonstellingsmodellen en voor het opnieuw onder de aandacht brengen van Libanese modernistische kunstenaars zoals Saloua Raouda Choucair, die afgelopen jaar ook een solo had in het Tate Modern, Shaffic Abboud en Paul Guiragossian.

In een stad waar weinig animo is om zich bezig te houden met de recente geschiedenis, simpelweg omdat de wonden nog te vers zijn, kan de neiging bestaan om de artistieke erfenis van voorgangers te vergeten. Salah Barakat, kunstkenner en eigenaar van de Agial Gallery, is een van de mensen die probeert om de balans tussen het artistieke heden en verleden te herstellen en heeft zich opgeworpen als fervent promotor van de Moderne Arabische schilderkunst. Ook het tentoonstellingsprogramma van de twee splinternieuwe tentoonstellingsruimtes van de Amerikaanse Universiteit in Beiroet, zal bijdragen aan het opvullen van de vele kunsthistorische hiaten; in de ene ruimte, off campus, wordt aandacht besteed aan de moderne kunst collectie van de universiteit, en in de andere ruimte die is gevestigd op de campus, staat de hedendaagse kunst centraal.

Off campus Gallery, American University in Beirut
Exhibition Profiles: Collecting Art in Lebanon, AUB Gallery (off campus), (2013)

_

Net als de meeste andere overheidsinstellingen in het land, is het Libanese ministerie van cultuur dysfunctioneel en ongeorganiseerd. Dit betekent veelal dat kunstenaars en organisaties afhankelijk zijn van particuliere organisaties, mecenaat en buitenlandse financiering om hun activiteiten te kunnen blijven voortzetten. De teruglopende financiële steun vanuit het Westen als gevolg van de economische crisis en de benarde status van de nationale economie als gevolg van de oorlog in Syrië, maakt dat Libanese kunstinstellingen kwetsbaar en precair zijn. Desalniettemin lukt het een aantal instellingen om met minimale middelen zeer vernieuwende programma’s te realiseren. Het programma met publieksactiviteiten van kunstenaars-onderzoekscollectief 98 weeks, opgericht door de twee nichten Marwa en Mirene Arsanios, of het jaarlijkse experimentele muziekfestival Irtijal, zijn goede voorbeelden. Voor wie niet te ver kijkt, is Beiroet een kosmopolitische en dynamische stad waar van alles gebeurt qua kunst, trendy bars en een fantastisch uitgaansleven. Maar wie dieper graaft, wordt geconfronteerd met een onderstroom van voortdurende bedreiging die opborrelt uit de diepe, sektarische kloof in het land, de verlamming van de institutionele infrastructuur en instabiliteit in de regio. De oorlog in Syrië legt een enorme druk op het kleine Libanon. Niet alleen wat betreft de stroom vluchtelingen, maar ook het geweld dat de grens over komt. Keer op keer is het doorzettingsvermogen van Libanese kunstenaars en kunstprofessionals op de proef gesteld om zich te kunnen handhaven in instabiele situaties. En hun volharding en wilskracht om door te gaan verdient op zijn minst erkenning.

 

*: De titel “Beirut Again and Again” is ontleend aan de solotentoonstelling van de schilder Ayman Baalbaki uit 2010, met als onderwerp de tumult die dagelijkse leven in een beschadigde stad zoals Beirut tekent.

Nat Muller is een onafhankelijke curator en criticus uit Rotterdam. Haar belangrijkste interesses omvatten media kunst en hedendaagse kunst in en uit het Midden-Oosten. Nat publiceert regelmatig in tijdschriften als Springerin en MetropolisM, en in Bidoun, ArtAsiaPacific en Harper’s Bazaar Arabia. Zij stelde video en filmprogramma’s samen voor internationale projecten en festivals, waaronder het IFFR. Ook cureerde zijn internationaal tentoonstellingen waaronder Spectral Imprints in opdracht van de the Abraaj Group Capital Art Prize 2012 in Dubai.

Fotografie Nat Muller; tekst vertaald uit het Engels

CSI Amsterdam

Willem_bieb_CSI
Willem van Beek is medewerker bibliotheek in het Stedelijk Museum. Op een dag krijgt hij een verzoek van het BBC-programma Fake or Fortune, dat op zoek is naar de echtheid van een schilderij van Edouard Vuillard. Willem ontdekt veel meer dan de makers voor mogelijk hielden.

We krijgen in de bibliotheek – de derde bibliotheek van moderne kunst in Europa – de meest uiteenlopende vragen. Zowel in de leeszaal als per telefoon en via de mail. Daar zitten leuke, interessante en soms ook heel verrassende tussen.

Zo kregen we enige tijd geleden een mail van een researcher van het BBC-programma Fake or Fortune. Daarin wordt een speurtocht à la CSI ondernomen om uit te zoeken of een kunstwerk echt het origineel van een bekende kunstenaar is.

Read More »

Tags

Stedelijk Presents x Amok Island x Kuvva

Stedelijk Museum and Kuvva have joined forces to celebrate creativity as one. The Stedelijk will curate upcoming designers for the “Stedelijk Presents” series, which will give talent a platform in the Kuvva digital art gallery. These artists can be streamed to your desktop and twitter profile. The second curated talent is Amok Island. Check out his amazing wallpaper set for Kuvva and let us introduce you to Amok and his work.

Herring_detail_2web

Let us begin by asking you how your day has been so far?

“Pretty good! I made a photo album for my dad’s birthday and I made a wooden frame for a new painting I finished yesterday called “Aubergine lifecycle”.”

Can you tell us a little about Amok Island?

“I am a 30 year old self employed artist and designer from Amsterdam working under the name ‘Amok Island’. I have been living in Perth, Western Australia since 2009. I mainly paint nature inspired canvases and murals. I am lucky have a large studio and a shed with enough space where I do screen printing and build all kinds of fun things as well.”

Piranha_painting_web

How did it all begin?

“From an early age I have always been interested in nature, especially the sea. I liked to draw and make things as a child. In 1996 a schoolfriend showed me how to do graffiti which was my favourite past time for a while. Art academy seemed like a logical choice for me after high school. I went to HKU in Utrecht, but I did not like it and I quit in the first weeks. From doing graffiti murals my style has slowly transitioned to what I am doing now. In 2007 I met an Australian girl travelling in Amsterdam, and after living together in Amsterdam for 2 years we planned to live in Perth for 6 months. At that time I did not think I ever wanted to live anywhere but Amsterdam but in Perth I was surrounded by beautiful nature and nice weather and I had the perfect opportunity to focus on my painting. I have been in Australia for 4 years now.”

Amok_Island_Painting2013_web

Can you tell us more about your creative process?

“I paint what I am excited about, I often try to imagine a painting I would like to have on my own living room wall. When I find a subject that I get excited about I get reference materials, often from google, or photos I take myself. I then use Illustrator to find lines, shapes and I try to simplify the subject. I do the whole designing process in Illustrator before I start painting, this way I can see what it will look like before I paint anything. This method gives me the freedom to move things around, play with possible colour palettes and puzzle until I find the best balance of composition and colours. When I am totally happy with the design on the computer, I paint the design onto a canvas or mural. Sometimes I miss the freedom of painting without a plan but I enjoy the modern technology to perfect the design in a second with a mouse click, and to find the best possible colour scheme and composition before painting.”

IslandNumer1_canvas2012_web

How would you best describe your style? Was this something you developed over the years?

“I try to achieve a balanced combination of realism and simplicity. When I look at my work and I see both at the same time the artwork gets a special look and I find I have succeeded. This has been an ongoing process and I am sure my work will keep changing and evolving over time.”

eggplant2

What are some of your essential tools to create your art with?

“Illustrator and Photoshop to design, acrylic paints, brushes, paint rollers to paint.”

Do you do other things besides painting?

“I produce my own screen prints from start till finish, using a technique of exposing the screens to sunlight. I am also passionate about (underwater) photography. When I just moved to Australia we lived a 30 second walk from the beach, in front of a reef where I spend a lot of time trying to find animals and taking photos. It felt like I had the Indian Ocean as my backyard, it was a dream come true for me! I found sea dragons, sea horses, octopus, dolphins, sea lions and even saw some sharks. After 2 years I moved house, further away from the sea, but with a lot more work space. Perth is a very special place where you have such clean and beautiful nature right in and around the city.”

tunaNbridge2012

Any art heroes – dead or alive – you would love to be a sidekick of?

“I like the work of Aryz, Hedof, Elmac, Stefan Glerum, Boris Tellegen, Roids, Satone, Parra, Erosie, and Charley Harper. I would not want to be anyones sidekick though.”

Got any essential tips for aspiring graphic designers that are reading this?

“Figure out what you like, and try to paint/design/make just that. Be positive, active and work hard.”

Coconut_lifecycle_web

Do you have any running or upcoming projects that you want to tell us about?

“I am planning another solo show in Western Australia and I will be visiting Japan soon as well, where I hopefully will find some walls to paint.”

More info 

Want to see more of Amok’s work:
Amok Island website

To keep up with Amok Island’s work in progress, travels and news on a daily basis visit:
Amok Island on Facebook
Amok Island on Instagram

Wallpapers for Stedelijk Presents x Amok Island x Kuvva

Anders, maar gelijk in het museum

Brazilië 2013 069

Dansvoorstelling bij het museum voorafgaand aan de presentatie over Igual Diferente

Matthijs van Unen (22) is student Journalistiek. Samen met voormalig Blikopener Floor van Hulsen (lees hier haar blog) reisde hij naar Brazilië voor een project van Lokaal Mondiaal: Beyond Your World. Hier dook hij onder andere in de kunstscene van Sao Paulo om deze te ontdekken.’

In het Ibirapuera park in Sao Paulo ligt het Museu de Arte Moderna de Sao Paulo (MAM). Dit museum heeft een bijzonder project mogelijk gemaakt: Igual Diferente (‘Anders, maar gelijk’). Dit project is bedoeld om dove mensen kennis te laten maken met kunst.

Brazilië 2013 074Het project Igual Diferente is zo’n tien jaar geleden gestart. De aanleiding was een klein meisje dat vertelde dat zij zich als dove belemmert voelde om meer van kunst af te weten. Diana Leyton werkt voor de afdeling Onderwijs en Bereikbaarheid en werkt mee aan het project ‘’In dit project worden doven getraind om andere doven te onderwijzen in kunst. Kunst is overal en wij willen dat dit voor iedereen toegankelijk is.‘’
Read More »

Tags

Made in Commons

Made in Commons is the first collaborative project in the framework of the three-year Global Collaborations program of the Amsterdam Stedelijk Museum, in which the museum hopes to create a well-informed vision of contemporary art from a global perspective.

The Made in Commons exhibition and related activities program are the result of a collaboration between the Stedelijk Museum Bureau Amsterdam and the KUNCI Cultural Studies Center in Yogyakarta, Indonesia. For the exhibition, ten artists and/or artist collectives have been asked to create new work related to the central theme of ‘the commons’. Traditionally, a commons is a natural resource that comes under the collective management of a community or organization, over which there are no specifically declared rights. These include oceans, forests, grasslands, sunlight, biodiversity and so on − resources that are shared and used collectively, which everyone can enjoy. Today, the term is primarily used in a cultural context and in the public sector, in referring to literature, for example, cultural heritage, knowledge, education, open source software (such as Wikipedia), health care or public space.

_

Overzicht tentoonstelling Made in Commons

Overzicht tentoonstelling Made in Commons

The Made in Commons art projects examine aspects of what is communal and collective, each in its own way. They invite us to reflect on ownership, motivate us to actively participate in the ownership of a work of art, create a theatrical work or generate energy. One of the questions that is central to both the works and the practices of the artists is how we as a society can give form to shared use of our resources, and to the relationship that visual art has to the commons.

Wok de Rock and Vincent

The project by the Indonesian artist Wok the Rock is made up of dozens of certificates of authenticity and ownership, presented at the SMBA in wooden display cases. The first one hundred people responding to an open, worldwide registration, have collectively become fellow owners and co-authors of a work of art: an invitation for an exhibition, signed by the Japanese artist Yasumasa Morimura. This gesture on the part of the artist to share the authorship of the work not only brings practical problems, but it even more strongly refers to the speculative character of intellectual property, which seemingly only exists as such thanks to legislation.

Installatie van Wok de Rock en Vincent Vulsma

Installations Wok de Rock and Vincent Vulsma

_

Vincent Vulsma’s work, 7 Nights, looks at possession in a different way. His floor sculpture comprises seven elements, produced by a Dutch company that also manufactures mattresses made with Talalay® natural latex. In the European market, these special mattresses are recommended for a better night’s sleep. The rubber is in fact tapped at night in Indonesia, at the expense of workers’ own sleep. By incorporating information about the sleeping patterns of a curator into the latex, Vulsma underscores how an apparently inalienable personal possession, such as sleep, can nonetheless be trafficked or traded in economic relationships.

Papermoon Puppet Theater and Dušan Rodić

At the entrance to the SMBA, Papermoon Puppet Theater has created a Story Booth. In this small room, Grandma and Grampa await. They are two life-size puppets, sitting visiting in their chair, in such a way that we can playfully make up their story ourselves. An invitation to pick them up is at odds with the centuries-old Javanese tradition of Wajang, in which it is forbidden to touch the puppets. Here, the Papermoon Puppet Theater makes a small gesture of great symbolic value, which is in between the decentralization of the writing of history and the processing of personal experiences.

_

Papermoon Puppet Theater, Story Booth,
Papermoon Puppet Theater, Story Booth,
_
Pulse, by Dušan Rodić, also focuses on decentralization – now of another kind. Rodić has installed four handmade solar panels on the roof of the SMBA and connected them to the electrical supply. A monitor hangs on the wall, indicating how many kWh have been generated. Anyone using green energy, including the SMBA, is less dependent on the major energy corporations, which amounts to a more fair and honest sharing of a source of energy that belongs to all of usTita Salina / Irwan Ahmett and Maryanto

Both the work by the artist duo Tita Salina and Irwan Ahmett and that of Maryanto are about the shared histories of the Netherlands and Indonesia. Tita and Irwan have taken the public raising of the Indonesian flag on August 17, 1945, as their starting point and historical marker. Their installation is made of a 6 meter high Dutch flag whose varying stripes refer to the interweaving of Indonesia and the Netherlands – from the presence of illegal migrants and the introduction of alternative health care practices in the Netherlands to the Dutch guilder as the legal currency in Indonesia. Maryanto presents a series of black-and-white photographs produced during the colonial period as a means of making this collective history visible. The photographs show a very specific, indeed one-sided image that corresponds with an emphatically Dutch perspective on this past. At the opening of the exhibition, Maryanto organized a collective Selametan feast while discussing this specific perception of the former colony with the exhibition visitors.

Jatawangi Art Factory and Maja Bekan

The contributions of the Jatawangi Art Factory and Maja Bekan are about alternative goods trading. These alternative market systems appear to be based more on human relationships than on economic factors. Jatawangi Art Factory has set up a barter exchange market in Jatiwangi, where people can trade personal articles. For The Common Goods Project, these have been inventoried in a video installation in which the original owners explain why they decided to get rid of their respective objects.

_
Installatie Paper Moon Puppet Theater en Maja Bekan
Installatie Paper Moon Puppet Theater en Maja Bekan

Golden Party, by Maja Bekan, is a video registration of more than two hours, of a ‘house sale party’ in which women of a certain age – friends of Bekan’s mother – discuss all sorts of subjects while at the same time looking through a catalog of beauty products. The video reveals that in doing business this way, it is difficult to distinguish between personal friendships and business relationships, between private and work-related.

Read-in and Zhana Ivanova

The project by Read-in, an initiative of Annette Krauss and Hilde Tuinstra, and the video performance work by Zhana Ivanova both investigate the social and political dimensions of spoken and written language. Read-in has adopted the slogan: ‘Innocent reading does not exist!’ By asking neighbors to organize reading groups in their homes, what are often personal activities become a communal undertaking in which the social and political aspects of reading can be discussed. In Ivanova’s By Mutual Agreement, the artist toys with a familiar aspect of her work, a game of advice and discussion with an important rule: we are not allowed to disagree with one another. It is the construction of community by way of consensus.

The Made in Commons exhibition is on view at the Stedelijk Museum Bureau Amsterdam through 26 January, 2014. An accompanying publication is available. For more information, see hier.

All photographs by Gert-Jan van Rooij

Tags

Made in Commons

Made in Commons is het eerste samenwerkingsproject in het kader van het driejarige Global Collaborations-programma van het Stedelijk Museum, waarin het museum een goed geïnformeerde blik wil vormen op de hedendaagse kunst vanuit een mondiaal perspectief.

De tentoonstelling en het activiteitenprogramma Made in Commons is het resultaat van de samenwerking tussen Stedelijk Museum Bureau Amsterdam, en KUNCI Cultural Studies Center in Yogyakarta, Indonesië. Voor deze tentoonstelling zijn tien in Indonesië en in Nederland gevestigde kunstenaars- en collectieven gevraagd om een nieuw werk te maken dat aansluit bij het centrale thema, de commons.Traditioneel verwijst het begrip commons naar de natuurlijke (hulp)bronnen die onder het gezamenlijke beheer van een gemeenschap of organisatie vallen en waarop geen afgebakende rechten bestaan, zoals bijvoorbeeld de oceaan, bossen, grasland, zonlicht, biodiversiteit et cetera. Kortom, hulpbronnen die gedeeld en gebruikt worden en waarvan iedereen kan genieten. Vandaag de dag wordt het begrip commons vooral gebruikt binnen een culturele context en de publieke sector, bijvoorbeeld voor literatuur, ons culturele erfgoed, kennis, onderwijs, open source software (zoals Wikipedia), de gezondheidszorg of de openbare ruimte.

_

Overzicht tentoonstelling Made in Commons

Overzicht tentoonstelling Made in Commons

De kunstprojecten in Made in Commons stellen elk op een eigen manier onderdelen van deze kwestie wat gemeenschappelijk en collectief is aan de orde, nodigen uit tot reflectie over eigendom, en zetten aan om actief deel te nemen aan het bezitten van een kunstwerk, het creëren van een theaterstuk, of het opwekken van energie. Een van de vragen die zowel in de werken als in praktijk van de kunstenaars centraal staat, is hoe wij als maatschappij vorm kunnen geven aan een gemeenschappelijk gebruik van onze hulpbronnen en welke relatie beeldende kunst heeft tot de commons.

Wok de Rock en Vincent Vulsma

Het project van de Indonesische kunstenaar Wok the Rock bestaat uit tientallen certificaten van authenticiteit en eigendom die in SMBA zijn gepresenteerd in houten vitrines. Na een open inschrijving zijn de eerste honderd mensen, verspreid over de wereld, collectief mede-eigenaar en medeauteur geworden van een kunstwerk: een uitnodiging voor een tentoonstelling gesigneerd door de Japanse kunstenaar Yasumasa Morimura. Dit gebaar van de kunstenaar om het auteurschap van het werk te delen, brengt niet alleen praktische problemen met zich mee, maar het wijst meer nog op het speculatieve karakter van intellectueel eigendom dat enkel door wetgeving als zodanig bestaat.

Installatie van Wok de Rock en Vincent Vulsma

Vincent Vulsma’s werk, 7 Nights, gaat op een andere manier in op eigendom. Zijn vloersculptuur bestaat uit zeven delen die door een Nederlands bedrijf zijn gemaakt dat ook matrassen met Talalay® natuurlatex fabriceert. Deze speciale matrassen worden op de Europese markt aangeprezen voor verbetering van de nachtrust. De rubber wordt in Indonesië echter ’s nachts getapt, wat ten koste gaat van de nachtrust van de arbeiders. Door informatie over het slaapritme van een curator in de latex te verwerken onderstreept Vulsma hoe een ogenschijnlijk onvervreemdbaar persoonlijk eigendom zoals slaap door economische verhoudingen alsnog verhandeld kan worden.

Papermoon Puppet Theater en Dušan Rodić

Papermoon Puppet Theater heeft bij de ingang van SMBA een Story Booth gemaakt. In deze kleine kamer wachten opa en oma, twee levensgrote poppen, zittend in hun stoel op bezoek dat met hen al spelenderwijs een verhaal kan maken. De uitnodiging om hen op te pakken is tegenstrijdig met de eeuwenoude Javaanse traditie van Wajang, waarbij de poppen niet aangeraakt mogen worden. Hiermee maakt Papermoon Puppet Theater een klein gebaar van grote symbolische waarde die het midden houdt tussen de decentralisering van geschiedschrijving en de verwerking van persoonlijke ervaringen.

_

Papermoon Puppet Theater, Story Booth,

Papermoon Puppet Theater, Story Booth,

In het werk Pulse van Dušan Rodić staat decentralisering – van een andere aard – ook centraal. Rodić heeft vier handgemaakte zonnepanelen op het dak geïnstalleerd en aangesloten op het elektriciteitsnetwerk van SMBA. Aan de muur hangt een monitor waarop te lezen is hoeveel kWh er zijn opgewekt. Iedereen met groene energie, ook SMBA, is minder afhankelijk van de grote energieproducenten, wat neerkomt op een eerlijkere verdeling van een energiebron die ons allen toebehoort.

Tita Salina / Irwan Ahmett en Maryanto

De werken van kunstenaarsduo Tita Salina en Irwan Ahmett, en van Maryanto gaan beiden over de gedeelde geschiedenissen van Nederland en Indonesië. Tita en Irwan hebben als vertrek– en historisch markeerpunt het publiekelijk hijsen van de Indonesische vlag op 17 augustus 1945 genomen. Hun installatie bestaat uit een 6 meter hoge Nederlandse vlag waarvan de verschillende banen verwijzen naar de vermenging van Indonesië en Nederland – van de aanwezige illegale migranten of de introductie van alternatieve geneeswijzen in Nederland, tot de Nederlandse gulden als valuta in Indonesië. Maryanto laat een serie van zwart-wit foto’s zien die zijn gemaakt in de koloniale tijd, als stimulans om deze gezamenlijke geschiedenis onder ogen te zien. De foto’s laten een heel specifiek zo niet eenzijdig beeld zien dat samenvalt met een zeer uitdrukkelijke, Nederlandse kijk op dit verleden. Op de opening verzorgde Maryanto een Selametan gezamenlijk eten onderwijl discussiërend met het aanwezige publiek over deze specifieke blik op de voormalige kolonie.

Jatawangi Art Factory en Maja Bekan

De bijdragen van Jatawangi Art Factory en Maja Bekan gaan over alternatieve handel in goederen. Deze alternatieve marktsystemen lijken eerder op menselijke relaties gebaseerd dan op economische factoren. Jatawangi Art Factory heeft een ruilmarkt opgezet in Jatiwangi waar mensen persoonlijke spullen kunnen uitwisselen. Deze objecten in de installatie The Common Goods Project zijn geïnventariseerd in een video waarin de oorspronkelijke eigenaar vertelt waarom hij of zij het object besloot weg te doen.

_

Installatie Paper Moon Puppet Theater en Maja Bekan

Installatie Paper Moon Puppet Theater en Maja Bekan

Het videowerk Golden Party van Maja Bekan is een meer dan twee uur durende registratie van een ‘thuisverkooppartijtje’ waar vrouwen op leeftijd – vriendinnen van Bekan’s moeder – allerlei onderwerpen behandelen terwijl zij een catalogus met schoonheidsartikelen doornemen. De video laat zien dat het in deze manier van zaken doen lastig is om onderscheid te maken tussen persoonlijke vriendschappen en zakenrelaties, privé en werk.

Read-in en Zhana Ivanova

Zowel het project Read-in, een initiatief Annette Krauss en Hilde Tuinstra, en het video- performancewerk van Zhana Ivanova onderzoeken de sociale en politieke dimensie van gesproken en geschreven taal. Read-in heeft als slogan: Onschuldig lezen bestaat niet! Door aan buren te vragen een leesgroep bij hen thuis te organiseren verwordt de vaak persoonlijke activiteit tot een gemeenschappelijke onderneming waarin de sociale en politieke kanten van lezen besproken kunnen worden. In Ivanova’s By Mutual Agreement speelt zij met een bekende van haar een raad- en discussiespel met een belangrijke spelregel: We mogen het niet oneens zijn met elkaar. Oftewel de constructie van gemeenschappelijkheid middels consensus.

De tentoonstelling Made in Commons is nog te zien tot en met 26 januari 2014, in Stedelijk Museum Bureau Amsterdam. Bij de tentoonstelling verschijnt ook een publicatie. Meer informatie zie hier.

Alle foto’s Gert-Jan van Rooij.

Zwart Vierkant

Jan Haasbroek is o.a. journalist, programmamaker, oud-hoofdredacteur VPRO-radio en auteur van meerdere boeken. Naar aanleiding van de tentoonstelling Malevich en de Russische avant-garde, momenteel te zien in het Stedelijk, schreef hij onderstaand essay.

In het museum ben ik geen held. Ik beweeg me er niet goed doorheen, voel me als de kat in dat pakhuis. Ik ga te snel en zonder de bordjes te lezen ben ik nergens. Waar ik mij voor schaam is dat ik zo weinig van beeldende kunsten weet. Het komt vast door mijn calvinisme met zijn misplaatste onderschikking van schoonheid aan waarheid.

Read More »

Tags

Nieuwe inrichting sieradenkabinet met bruiklenen Stichting Françoise van den Bosch


Princess of 22 van David Roux-Fouillet. Te zien in het Sieradenkabinet.

Princess of 22 van David Roux-Fouillet. Te zien in het Sieradenkabinet.

Liesbeth den Besten is voorzitter van de Stichting Françoise van den Bosch en richtte in samenwerking met Stedelijk Museum curator Marjan Boot de nieuwe collectiepresentatie in het sieradenkabinet in. Als kunsthistoricus met een specifieke interesse in hedendaagse sieraden heeft ze internationaal een naam opgebouwd; in 2011 verscheen haar boek ‘On Jewellery, a compendium of international contemporary jewellery’ (Arnoldsche). In dit blog licht ze de keus toe voor een van de objecten: Princess of 22.

De nieuwe collectiepresentatie in het sieradenkabinet op de afdeling vormgeving is gewijd aan Françoise van den Bosch (1944-1977) en de naar haar genoemde Stichting, waarvan de jaarlijks groeiende collectie sieraden in bruikleen is bij het Stedelijk Museum. In de presentatie is een recent verworven object te zien dat we nader toe willen lichten omdat het op een wel heel bijzondere manier gemaakt is. Het gaat om Princess of 22, twee kleine schietschijven, een gouden ring en een familiewapen met vizier van David Roux-Fouillet (1978) uit Londen.

Read More »

Tags

De keuze van Menno Dudok van Heel – RijksakademieOPEN 2013

Eric Giraudet

Eric Giraudet

Menno Dudok van Heel is assistent Publicaties bij het Stedelijk Museum. Gisteravond nam hij vast een kijkje op het RijksakademieOPEN weekend, dat vandaag en morgen plaatsvindt. In dit blog zijn bevindingen en tips.

De Rijksakademie presenteert jaarlijks het werk van haar ‘residents’: de kunstenaars die een werkbeurs hebben gekregen om twee jaar te werken in een van de ateliers. Jaarlijks verwonder ik me over het spectaculaire aanbod. In het gebouw dat voor velen een doolhof is waan je je in een andere wereld.

Read More »

Tags