Journal

Categorie: gastblog

Geen categorie 25 april, 2017

I’d like to be a poet

Door Laure van den Hout

Woorden in spiegelschrift.

Een juist woord op de verkeerde plek
en een verkeerd woord op de juiste plek.

Robotwoorden.

Woorden om op droomtoga’s te stikken.

Hans Arp, Worte (fragment), 1961
Vertaling: Erik De Smedt

Uit: Hans Arp, Gesammelte Gedichte: Gedichte 1957-1966

 

‘Natúúrlijk,’ hoor ik een bezoeker zeggen, ‘dat het zo echt lijkt, dat komt door die vingertjes. Heb je die gezien? Die bewegen allemaal zo sierlijk en los van elkaar. Alsof ze piano speelt in de lucht.’ Natuurlijk vallen ook mij haar soepele gewrichten, witleren laklaarzen, keurig gekamde haar, schaars omklede lijf en vogelmasker op. Natuurlijk is Female figure in de eerste plaats die verleidelijk bewegende vrouwfiguur in robotvorm. Toch is het iets anders dat mijn aandacht trekt: haar taal en spraak. En in het bijzonder die ene zin: I’d like to be a poet.

Read More »

Tags

Geen categorie 20 april, 2017

‘My mother is dead. My father is dead. I’m gay. I’d like to be a poet. This is my house.’

Door Michelle Schulte

Zo begint Female figure van Jordan Wolfson voor ‘Applause’ van Lady Gaga begint te spelen. Volgens Wolfson is ze een seksueel object en adresseert het werk ‘the violence of objectification’. Zonder dit te weten kun je dit al voelen wanneer je in de kamer met de robot bent.

Ze is een blonde vrouw, gekleed als een hypergeseksualiseerde popster: een doorschijnend rokje waar je haar onderbroek doorheen ziet, hoge lieslaarzen, lange handschoenen. Geheel in het wit, de kleur van maagdelijkheid. Haar lichaam is vuil – maar waarom weet je niet. Haar gezicht is bedekt met een heksenmasker – volgens Wolfson signaleert dit onvruchtbaarheid, terwijl de bewegingen die het lichaam maakt juist vruchtbaarheid schreeuwen. Ook voelt het alsof ze door het masker nog meer als een object wordt neergezet in plaats van als persoon, doordat je haar gezicht niet ziet.

Ze zit vast aan een paal – ze wordt als het ware gedwongen om te blijven dansen. Ook wanneer er geen liedje afgespeeld wordt en ze tegen de toeschouwers praat, blijft ze dansen. Vanuit het masker volgen haar ogen de toeschouwers in de kamer voortdurend, waardoor je je ongemakkelijk voelt. Ze zit vast, ze kan niet weg. Ze blijft voortdurend voor het publiek ‘optreden’. En als toeschouwer doe je niets. Read More »

Tags

verslag 27 maart, 2017

Vermaak als medium: het ludieke karakter van de robotsculpturen van Jordan Wolfson

Door Megan Mullarky

 

Wie een sculpturale installatie van Jordan Wolfson binnenloopt begeeft zich op glad ijs. De bezoeker die zich blootstelt aan de blik van een robot – een groteske figuur die oogt en beweegt als een mens, maar het menselijk bestaan tegelijk belachelijk laat overkomen – kan zich niet onttrekken aan de bijtende spot van die robot. De Howdy Doody/Huckleberry Finn-robotpop in de eerste zaal van de tweedelige tentoonstelling in het Stedelijk Museum, getiteld Colored sculpture, wordt aan zware, metalen kettingen door de lucht gesleurd en regelmatig met geweld tegen de vloer gesmakt. Zijn uitzonderlijk grote en oplichtende blauwe ogen zijn uitgerust met motion-tracking software waardoor hij de bezoekers in alle stilte recht kan aankijken en hun gezichtsuitdrukkingen kan aflezen, om nog geen tel later absurd neer te ploffen op de grond, als een sadistische, veel te grote marionet. Daarmee vergeleken is Female figure relatief stationair: een in het wit geklede robotische danseres die in dit geval aan een spiegel is bevestigd met een vrij korte staaf die niet verder kan uitschuiven. Maar zodra de muziek begint en ze haar blik richt op de bezoekers van de spelonkachtige, witte kubus waarin ze zich ophoudt, wordt duidelijk dat je je allesbehalve op je gemak kunt voelen in haar aanwezigheid. Anders dan Colored sculpture verandert ze nauwelijks van houding, zodat aan haar lichaamstaal niet valt af te lezen welke kant ze op kijkt. Alleen haar ogen, deels verscholen achter een groen masker, schieten van het ene gezicht naar het andere en vangen soms opeens de blik van een niets vermoedende toeschouwer.

Read More »

Tags

Alles te verliezen behalve onze ketenen

Colored sculpture en Female figure roepen verwoesting op uit het verleden, het heden en de toekomst. Beide zijn tijdmachines: deze in ketenen verstrikte jongen die op de grond valt, maar toch over een eigen wilskracht en energie lijkt te beschikken, en dat meisje met haar supergladde, subtiel swingende ledematen en achter het masker verscholen ogen zijn gestolde geschiedenis. Op het lichaam van beiden treedt uit het verleden het half gefluisterde, half verstane, gemuteerde en gemutileerde erfgoed van de romantiek aan de oppervlakte. Poppen uit de romantiek, prachtige vrouwelijke robotbewegingen, filosofieën over wilskracht en doelgerichtheid, angst voor mechanisatie en vervoering over het mysterieuze, fascinatie met het zielloze en het geanimeerde, met kunstmatigheid en authenticiteit, oppervlakkigheid en diepgang, subject en object, gratie en zwaartekracht, erkenning van ambivalentie, van tegengestelden die elkaar opladen in een krachtenveld ˗ al die dingen worden opgeroepen door deze harde lichamen die zachtheid uitstralen. Read More »

Tags

achter de schermen 23 februari, 2016

Rust, een ontwerpfilosofie voor de digitale tijd

Van 6 t/m 19 februari was het de beurt aan ontwerper Harald Dunnink, oprichter van Momkai en mede-oprichter van De Correspondent een Stedelijk X tour uit te zetten. Hij koos 10 werken die hem persoonlijk raken.

De ervaring Stedelijk X inspireerde hem zijn eigen ontwerpfilosofie uiteen te zetten. Een blog over rust. Deze post verscheen eerder op De Correspondent.

2_StedelijkX_site_Harald
Read More »

Tags