Journal

Categorie: Tentoonstellingen

Geen categorie 25 april, 2017

I’d like to be a poet

Door Laure van den Hout

Woorden in spiegelschrift.

Een juist woord op de verkeerde plek
en een verkeerd woord op de juiste plek.

Robotwoorden.

Woorden om op droomtoga’s te stikken.

Hans Arp, Worte (fragment), 1961
Vertaling: Erik De Smedt

Uit: Hans Arp, Gesammelte Gedichte: Gedichte 1957-1966

 

‘Natúúrlijk,’ hoor ik een bezoeker zeggen, ‘dat het zo echt lijkt, dat komt door die vingertjes. Heb je die gezien? Die bewegen allemaal zo sierlijk en los van elkaar. Alsof ze piano speelt in de lucht.’ Natuurlijk vallen ook mij haar soepele gewrichten, witleren laklaarzen, keurig gekamde haar, schaars omklede lijf en vogelmasker op. Natuurlijk is Female figure in de eerste plaats die verleidelijk bewegende vrouwfiguur in robotvorm. Toch is het iets anders dat mijn aandacht trekt: haar taal en spraak. En in het bijzonder die ene zin: I’d like to be a poet.

Read More »

Tags

Geen categorie 20 april, 2017

‘My mother is dead. My father is dead. I’m gay. I’d like to be a poet. This is my house.’

Door Michelle Schulte

Zo begint Female figure van Jordan Wolfson voor ‘Applause’ van Lady Gaga begint te spelen. Volgens Wolfson is ze een seksueel object en adresseert het werk ‘the violence of objectification’. Zonder dit te weten kun je dit al voelen wanneer je in de kamer met de robot bent.

Ze is een blonde vrouw, gekleed als een hypergeseksualiseerde popster: een doorschijnend rokje waar je haar onderbroek doorheen ziet, hoge lieslaarzen, lange handschoenen. Geheel in het wit, de kleur van maagdelijkheid. Haar lichaam is vuil – maar waarom weet je niet. Haar gezicht is bedekt met een heksenmasker – volgens Wolfson signaleert dit onvruchtbaarheid, terwijl de bewegingen die het lichaam maakt juist vruchtbaarheid schreeuwen. Ook voelt het alsof ze door het masker nog meer als een object wordt neergezet in plaats van als persoon, doordat je haar gezicht niet ziet.

Ze zit vast aan een paal – ze wordt als het ware gedwongen om te blijven dansen. Ook wanneer er geen liedje afgespeeld wordt en ze tegen de toeschouwers praat, blijft ze dansen. Vanuit het masker volgen haar ogen de toeschouwers in de kamer voortdurend, waardoor je je ongemakkelijk voelt. Ze zit vast, ze kan niet weg. Ze blijft voortdurend voor het publiek ‘optreden’. En als toeschouwer doe je niets. Read More »

Tags

Geen categorie 27 maart, 2017

Vermaak als medium: het ludieke karakter van de robotsculpturen van Jordan Wolfson

Door Megan Mullarky

 

Wie een sculpturale installatie van Jordan Wolfson binnenloopt begeeft zich op glad ijs. De bezoeker die zich blootstelt aan de blik van een robot – een groteske figuur die oogt en beweegt als een mens, maar het menselijk bestaan tegelijk belachelijk laat overkomen – kan zich niet onttrekken aan de bijtende spot van die robot. De Howdy Doody/Huckleberry Finn-robotpop in de eerste zaal van de tweedelige tentoonstelling in het Stedelijk Museum, getiteld Colored sculpture, wordt aan zware, metalen kettingen door de lucht gesleurd en regelmatig met geweld tegen de vloer gesmakt. Zijn uitzonderlijk grote en oplichtende blauwe ogen zijn uitgerust met motion-tracking software waardoor hij de bezoekers in alle stilte recht kan aankijken en hun gezichtsuitdrukkingen kan aflezen, om nog geen tel later absurd neer te ploffen op de grond, als een sadistische, veel te grote marionet. Daarmee vergeleken is Female figure relatief stationair: een in het wit geklede robotische danseres die in dit geval aan een spiegel is bevestigd met een vrij korte staaf die niet verder kan uitschuiven. Maar zodra de muziek begint en ze haar blik richt op de bezoekers van de spelonkachtige, witte kubus waarin ze zich ophoudt, wordt duidelijk dat je je allesbehalve op je gemak kunt voelen in haar aanwezigheid. Anders dan Colored sculpture verandert ze nauwelijks van houding, zodat aan haar lichaamstaal niet valt af te lezen welke kant ze op kijkt. Alleen haar ogen, deels verscholen achter een groen masker, schieten van het ene gezicht naar het andere en vangen soms opeens de blik van een niets vermoedende toeschouwer.

Read More »

Tags

Alles te verliezen behalve onze ketenen

Colored sculpture en Female figure roepen verwoesting op uit het verleden, het heden en de toekomst. Beide zijn tijdmachines: deze in ketenen verstrikte jongen die op de grond valt, maar toch over een eigen wilskracht en energie lijkt te beschikken, en dat meisje met haar supergladde, subtiel swingende ledematen en achter het masker verscholen ogen zijn gestolde geschiedenis. Op het lichaam van beiden treedt uit het verleden het half gefluisterde, half verstane, gemuteerde en gemutileerde erfgoed van de romantiek aan de oppervlakte. Poppen uit de romantiek, prachtige vrouwelijke robotbewegingen, filosofieën over wilskracht en doelgerichtheid, angst voor mechanisatie en vervoering over het mysterieuze, fascinatie met het zielloze en het geanimeerde, met kunstmatigheid en authenticiteit, oppervlakkigheid en diepgang, subject en object, gratie en zwaartekracht, erkenning van ambivalentie, van tegengestelden die elkaar opladen in een krachtenveld ˗ al die dingen worden opgeroepen door deze harde lichamen die zachtheid uitstralen. Read More »

Tags

Geen categorie 29 september, 2015

”This Agreement”: Performance and the Contract Form

GenericService (2)[originally published in full in Metropolis M, 2015 no. 3]

‘Classical contract theory, is I would insist a social cosmology that is deeply performative—that is to say: it is oriented to installing the future it imagines.’
Angela Mitropoulos, Contract and Contagion: From Biopolitics to Oikonomia, 2012.

‘… He had accused her of moping around to the point where it was slowing down her performance. He received a magazine called Business Bits free in the mail, and evidently he’d been reading it.
“Oh, my performance,” said Louise, “you must excuse my performance”.’
Tom Drury, ‘Accident at the Sugarbeet’, The New Yorker, February 1992.

Tino Seghal’s performance piece This is Exchange (2006) holds an allegorical place within the Stedelijk Museum Amsterdam on a busy Monday morning. It takes place within a room on the second floor—also occupied by Sol le Witt’s WALL DRAWING #1804 (2013).

Read More »

Geen categorie 27 augustus, 2015

Sehgal en het betreden van de leefwereld

Het Stedelijk Museum nodigt regelmatig gastbloggers uit om hun ervaringen en gedachten over een bepaald onderwerp, werk of tentoonstelling te delen. Aernoud Bourdrez is advocaat voor de kunstwereld en verzamelaar van hedendaagse kunst. Hij vertelt over het onderscheid tussen de ‘systeemwereld’ en ‘leefwereld’ dat, volgens hem, terug te vinden is in de werken van Tino Sehgal.

Niets zo comfortabel als een helder systeem. Denk aan ons rechtssysteem. We kennen de wet en weten waar we aan toe zijn. Binnen dit systeem is een belangrijke rol weggelegd voor de notaris. Hij legt de afspraken schriftelijk vast. Dit alles biedt de rechtszekerheid.

En toen was er Tino Sehgal. Van de verkoop van zijn werk aan het Stedelijk Museum mocht niets op schrift worden gesteld.

Read More »

Tags

buiten de deur 20 juli, 2015

'Vrolijk maar wel kritisch': Blikopener Marcus meets Tromarama

Troma-1
Tromarama is een Indonesisch kunstenaarscollectief dat experimenteert met digitale beeldtechnologie en animaties. Als onderdeel van het Global Collaborations programma heeft het collectief nu een tentoonstelling in het Stedelijk Museum, waarin ze recente animaties en een geheel nieuw werk laten zien. Tromarama bestaat uit de kunstenaars Febie Babyrose, Herbert Hans Maruli en Ruddy Hatumena en is gevestigd in Bandung, Indonesië. Als Blikopener mocht ik een dagje met de kunstenaars mee naar Eindhoven om samen kunst en design te bekijken. Voor de Global website doe ik verslag van deze kennismaking, Tromarama’s tentoonstelling en de 24-uur durende Instagram ‘take over’ die de kunstenaars voor het Stedelijk in petto hebben.

Read More »

Tags

verslag verslag 17 juni, 2015

Ed Atkins: Performance Capture

Een blog over het twee middagen durende forum op zaterdag 25 en zondag 26 april 2015 in het auditorium van het Stedelijk Museum Amsterdam

Auteur: Jesse Vissers, stagiair Public Program

I don’t want to hear any news on the radio about the weather on the weekend. Talk about that… Once upon a time a couple of people were alive who were friends of mine…. The weathers, the weathers they lived in! Christ, the sun on those Saturdays.

Wie de werken van Ed Atkins in de kelder van het Stedelijk Museum heeft gezien, herkent de tekst wellicht gelijk. Tijdens het programma van Performance Capture spreekt Atkins (1982, Oxford) deze tekst echter live uit op een podium in het auditorium, voor een motion-capture camera. Hij herhaalt de zinnen telkens opnieuw. Hoe lang? Zijn het twee minuten, tien of misschien wel twintig? Dan plots zet hij het lied Under this stone lies Gabriel John (1686) van Purcell in. Na een halve minuut staan er drie oudere mensen op uit het publiek en vallen Atkins bij. Nog wat later staan ergens anders ouderen op uit het publiek. Ze zingen mee met zachte breekbare stemmen. Wanneer het lied af is, volgt applaus. Zo eindigt de eerste dag van Performance Capture, Ed Atkins’ tweedaagse forum. De titel is een dubbele verwijzing, naar de 3D registratietechniek die het bewegende lichaam van een performer digitaal vastlegt maar ook naar de performance kunst als een stroming in het moderne kunstmuseum.

 

Drie koorleden zingen Under This Stone Lies Gabriel John. Beeldrecht: Stedelijk Museum Amsterdam. Fotograaf: Maarten Nauw

Drie koorleden zingen Under This Stone Lies Gabriel John. Beeldrecht: Stedelijk Museum Amsterdam. Fotograaf: Maarten Nauw

Read More »

Tags

Geen categorie 17 juni, 2015

De superfan van Tino Sehgal

Van 1 januari tot en met 31 december is er in het Stedelijk Museum dagelijks live werk van kunstenaar Tino Sehgal te zien. Het is het soort kunst waar veel mensen wat langer bij stil blijven staan; anderen keren regelmatig terug. Maar er is één bezoeker die, in haar eigen woorden, zo verslaafd is aan het werk dat ze er zeker vijf dagen per week anderhalf uur te vinden is. Grote kans dat je haar ziet zitten als je Sehgals werk komt bekijken: kort donker haar, bril, een grote rode trui.  ‘De superfan’, noemen Tino’s dansers haar. Wie is deze mysterieuze bezoeker en wat trekt haar zo aan in het werk? Marian Cousijn, die aan de productie van de tentoonstelling werkt, sprak met haar.

IMG_1754 (1)

Read More »

Tags