Journal
Geen categorie 25 februari, 2015

Zomaar een dag in het museum met Tino Sehgal

A year at the Stedelijk: Tino SehgalSinds januari 2013 werkt Stance Dia als vrijwilliger in het Stedelijk Museum. In die hoedanigheid maakt ze soms heel bijzondere momenten mee.
Zo ook op woensdag 21 februari j.l. bij een van de presentaties van Tino Sehgal. In dit blog deelt ze haar ervaring.

Zaal 0.3 is leeg op de ‘situation’ van Tino Sehgal na èn een oude man die, leunend op zijn stok, in een hoek zeer geconcentreerd staat te kijken. Fijn er even te kunnen zijn, ik vind het leuk dat dit kunstwerk interesse opwekt bij alle leeftijden.

Na een ronde door het museum kom ik terug in 0.3 en zie daar nog steeds die oude man met de stok. Hij wankelt een beetje en is dankbaar als ik hem een krukje aanbied. Inmiddels vult de zaal zich af en aan, de man laat zich nergens door storen en blijft gefascineerd kijken.

Weer word ik teruggetrokken naar deze zaal.

Er komt een grote klas uitgelaten pubers binnen, veel kabaal, gegiechel, mobiele telefoontjes in de aanslag om foto’s te maken.
Ik ga er op af en fluister ze toe dat de kunstenaar graag wil dat zij het ‘ergens anders’ onthouden dan op hun schermpjes. Daar gaan ze heel zoet in mee en verspreiden zich een beetje in de zaal op mijn verzoek. Dan, ineens neemt de stoerste een snoekduik en belandt op de vloer naast de danser. Gelach, maar daarna nieuwsgierigheid. De jongen weet zich even geen raad met zijn bravoure en begint dan zo goed als hij kan mee te bewegen. De inmiddels goed gevulde zaal kijkt toe, hoort dit erbij?
De oude man blijft onverstoorbaar kijken.
Na enige tijd staat de jongen weer op, de klas gaat gedeeltelijk weer verder.

Een dame, ook op leeftijd, fluistert in mijn oor: “U zou eigenlijk moeten filmen hoe het publiek hier op reageert. Ik wil haar uitleggen dat het maken van beeldmateriaal niet gewenst is maar dan vervolgt zij: “Ik heb mijn leven lang onderzoek gedaan naar beweging bij baby’s en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat baby’s de lichaamstaal van hun ouders, van hun omgeving overnemen. En.. kijkt u nu eens naar links”.
Links van mij zit nog steeds die oude man, hij leunt wat zwaarder op de stok die hij midden voor zich heeft gezet. Bij iedere flexie, iedere inwaartse beweging van de danser, krimpt hij langzaam ineen, buigt zijn hoofd of sluit zijn hand, schuift een onderbeen wat dieper onder de kruk… Bij iedere strekbeweging van de danser strekt ook hij zich, de rug, een been, een hand, de vingers. De man beweegt van binnen uit met de danser mee, zonder er zich bewust van te zijn.
Pure schoonheid! Weer telt leeftijd niet.

Niet lang daarna stapt er naar wat later bleek, een tweede danser uit het publiek naar voren, gaat langzaam naast de eerste liggen en begint geheel synchroon mee te bewegen. Wij ervaren ineens dat er een heuse choreografie is in dit werk.
De dame, overweldigd, neemt hoorbaar een flinke teug lucht, de oude man lijkt bijna in tweevoud te bewegen. De ‘situation’ wordt langzaam overgenomen.

Als de eerste danser is opgestaan en de zaal verlaat, zoekt de man mij met zijn ogen. Bijna doorzichtig, ontroerd en stralend, staat hij op, pakt mijn hand in beide handen en bedankt mij zeer intens zonder woorden.
Ik neem het krukje op, draai mij om en zie de vrouw. ‘Wij hebben samen iets heel moois meegemaakt vandaag’ zegt zij, terwijl zij mijn beide armen vastpakt, tranen over haar wangen.

Het was een fijne dag.

Meer info over A year at the Stedelijk: Tino Sehgal

Tags

Geef een reactie